W klasie zapadła cisza — ale nie z powodu napięcia.

„Proszę pani, czy może pani potwierdzić, że zabrała pani ze sobą dziś rano dokładnie pięćset euro w gotówce?”

„To niedorzeczne!” – zaprotestował.

„To moje pieniądze!”

„W zgłoszeniu kradzieży musimy potwierdzić, że zgłoszona kwota rzeczywiście istniała” – wyjaśnił funkcjonariusz profesjonalnie.

Nie miał odpowiedzi.

Dyrektor odchrząknął.

„Carmen… może powinniśmy podejść do tej sprawy ostrożnie”.

„Ten chłopak kwestionuje mnie od września!” – wyrzucił z siebie.

„Podważa mój autorytet!”

Miguel zrobił krok naprzód.

„Odmówił podania, kto zamieścił komentarze na czacie klasowym.

To nie jest przestępstwo”.

Stwierdzenie odbiło się echem w sali.

Pułkownik zwrócił się do Alejandro.

„Dotknął pan torby?”

„Nie, proszę pana” – odpowiedział stanowczo chłopiec.

„Czy miał pan wcześniej jakieś problemy z nauczycielem?”

Alejandro zawahał się, a potem skinął głową.

Głębokie westchnienie przebiegło przez klasę.

Javier ponownie spojrzał na Carmen.

„Czy zasugerował pan ojcu, żeby przyniósł gotówkę, żeby uniknąć interwencji policji?”

Zawahał się.

„Chciałem tylko uniknąć sceny…”