„Proszę pana, moja mama się nie obudziła…” – powiedziała mała dziewczynka, a dyrektor generalny zbladł i wyszeptał: „Pokaż mi teraz”.

Na Piątej Alei padał śnieg, a wokół panowała cisza i skrywano tajemnicę.

Nazywam się Jonathan Blake. W wieku trzydziestu siedmiu lat stałem się człowiekiem zdefiniowanym przez panoramę miasta, którą pomogłem ukształtować. Zajmowałem się stalą, szkłem i prawami do powietrza. Moje życie było serią przejęć i fuzji, mierzonych metrażem i dochodami netto. Stojąc tego wieczoru przed salą konferencyjną, szczelniej otulając kaszmirowy płaszcz, chroniąc się przed przenikliwym wiatrem, czułem się jak król w królestwie zimnych powierzchni.

Właśnie zawarłem umowę, która miała na nowo zdefiniować panoramę Midtown – zwycięstwo, które powinno smakować jak szampan. Zamiast tego smakowało jak popiół. Sukces przyszedł do mnie wcześnie, ale wraz z rachunkiem, którego dopiero zaczynałem sobie uświadamiać, że nie będę w stanie zapłacić. Byłem otoczony ludźmi, a jednak nigdy nie byłem bardziej samotny.

Sięgnąłem po telefon, żeby zadzwonić do kierowcy. Na ekranie pojawiły się płatki śniegu, które lądowały na czarnym szkle. Wtedy to usłyszałem. Dźwięk tak cichy, że niemal zagłuszył go ryk miasta.

„Przepraszam pana?”