Odwróciłam się, krzyk uwiązł mi w gardle. Młoda pielęgniarka w niebieskim fartuchu ściskała mnie, jej oczy były szeroko otwarte z przerażenia. Na jej identyfikatorze widniało imię Ayana.
„Puść mnie!” – wyrwałam się. „Mój mąż tam jest!”
„Nie” – syknęła Ayana, odciągając mnie z zaskakującą siłą. „Nie możesz tam wejść. Oni muszą nie wiedzieć, że tu jesteś. To pułapka”.
Zamarłam. „Pułapka? O czym ty mówisz?”
„Dr Vaughn jest tam. W tym problem” – wyszeptała natarczywie. „Posłuchaj mnie. Twój mąż nie umiera. Ale jeśli tam wejdziesz, możesz zginąć. Schowaj się. Już”.
Pchnęła mnie w stronę ciemnych, nieoznakowanych drzwi obok automatu. „To schowek gospodarczy. Zamknij go. Nie wydawaj żadnego dźwięku, dopóki po ciebie nie przyjdę”.
Zanim zdążyłam zaprotestować, wepchnęła mnie w ciemność i zatrzasnęła drzwi.
Zmartwychwstanie
Stałam w całkowitej ciemności, zapach starych mopów i ostrych chemikaliów wypełniał mi nos. Serce biło mi tak głośno, że byłam pewna, że mnie zdradzi. Pułapka. Podróbka. Nie umieram. Słowa odbijały się echem w mojej głowie.
Zsunęłam się na podłogę, przyciskając ucho do drewna.
Minęło dziesięć minut. Wieczność ciszy. Potem dobiegł mnie wyraźny trzask z korytarza.
Podniosłem się i zajrzałem przez wąską szczelinę.
Między drzwiami a framugą. Czerwone światło nad salą operacyjną nr 3 zgasło. Stalowe drzwi z sykiem się otworzyły.
Najpierw wszedł dr Vaughn. W niczym nie przypominał chirurga, który właśnie walczył o uratowanie życia. Wyglądał na… znudzonego. Zdjął rękawiczki i wrzucił je do kosza niedbałym ruchem nadgarstka.
Potem pojawiła się druga postać.
Spodziewałam się noszy. Spodziewałam się rurek, przewodów, bladej ciszy śmierci.
Zamiast tego zobaczyłam Tariqa.
Wyszedł. Na własnych nogach.
Miał na sobie fartuch, wyciągając szyję na boki, jakby właśnie zakończył długi lot. Wyglądał na zdrowego. Krzepkiego. Żywego.
Za nimi wyszła trzecia postać. Kobieta. Wysoka, szczupła, w lekarskim fartuchu nałożonym na lśniącą suknię wieczorową. Rozpoznałam splot, postawę. Chanice. Osobista asystentka Tariqa. Kobieta, o której przysięgał, że jestem „szalona”, bo jestem zazdrosna.
„Plan zadziałał idealnie” – rozległ się głęboki, pozbawiony bólu głos Tariqa.
Zakryłam usta dłonią, żeby stłumić szloch pełen agonii.
Dr Vaughn zachichotał. „Oczywiście, że zadziałał. Personel pogotowia ratunkowego jest na mojej liście płac. Raport o wypadku jest w systemie. Z tego, co wiadomo na świecie, ma pan poważny krwotok wewnętrzny”.
„Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć minę Nii” – zadrwiła Chanice, a jej głos brzmiał jak tłuczone szkło. Podała Tariqowi butelkę wody. „Założę się, że teraz tu pędzi i wypłakuje sobie oczy. Biedna, głupia idiotka”.
Leave a Comment