Mój mąż złożył pozew o rozwód: „Jesteś okropną matką. Zabieram dzieci”. Sędzia zdawał się mu wierzyć. Wtedy moja sześcioletnia córka powiedziała: „Wysoki Sądzie, czy mam panu powiedzieć, dlaczego tata tak naprawdę nas chce? To, co powiedział o pieniądzach, które babcia zostawiła nam na nazwisko?”. Mój mąż krzyknął: „Zamknij się!”. Sędzia uderzył młotkiem. „Komorniku, zatrzymaj go. — Dziecko, proszę kontynuować”.

Hazel spojrzała na Rolanda. Zobaczyłam, jak skinął jej lekko głową, jakby jej przypominał. Potem spojrzała na mnie. Spróbowałam się uśmiechnąć.

„Tata powiedział, że powinnam ci powiedzieć, że mama za dużo płacze i czasami zapomina zrobić obiad”.

Roland skinął głową, zadowolony. Ale Hazel kontynuowała, a jej głos stawał się coraz mocniejszy.

„Ale to nieprawda, Wysoki Sądzie. Mama płacze, bo tęskni za babcią Dorothy, i to w porządku, bo babcia była cudowna. A mama nigdy nie zapomina o lunchu. Robi specjalne kanapki pokrojone w gwiazdki i serduszka. Wkłada karteczki do naszych pudełek na lunch. Wczoraj na mojej było napisane: »Jesteś moim słońcem« z uśmiechniętą buźką”.

Sala rozprawy zadrżała. Roland zacisnął szczękę. „Hazel” – powiedział ostrzegawczym tonem – „pamiętaj, o czym rozmawialiśmy w samochodzie”.

Wyraz twarzy sędzi Thornwell natychmiast się zmienił. „Panie Greystone, nie będzie pan się odzywał do dziecka. Jeszcze jedno słowo i zostanie pan ukarany za obrazę sądu”. Odwróciła się z powrotem do Haza.

el, która wyprostowała się.

„Tata kazał nam kłamać” – powiedziała wyraźnie. „Kazał nam ćwiczyć. Powiedział, że jeśli nie pomożemy mu wygrać, nigdy więcej nie zobaczymy mamy. Powiedział, że mama jest chora na umyśle. Ale to nieprawda! Mama jest smutna, ale nadal się nami opiekuje”.

W sali zapadła cisza. „To nie wszystko” – powiedziała Hazel zdecydowanym głosem. „Coś, o czym tata nie wie, że słyszałam. Wysoki Sądzie, czy mam panu powiedzieć, dlaczego tata nas tak naprawdę chce? To, co powiedział o pieniądzach, które babcia zostawiła na nasze nazwiska?”

Wtedy Roland wybuchnął. „Zamknij się! Nie słuchaj jej! Jest zdezorientowana!”

„Komorniku, zatrzymaj go!” Młotek sędziego Thornwella opadł jak grom z jasnego nieba. „Panie Greystone, proszę milczeć!” Komornicy wepchnęli go z powrotem na miejsce. „Dziecko” – powiedział cicho sędzia – „proszę kontynuować. Jesteś bezpieczny”.

Moja dzielna córeczka wzięła drżący oddech. „Trzy tygodnie temu tata rozmawiał przez telefon w biurze. Nie wiedział, że bawię się za kanapą. Rozmawiał z kimś o imieniu Veronica”.

Veronica. Kim była Veronica?

„Chyba to jego dziewczyna” – powiedziała Hazel. „Widziałam, jak się całowali w jego biurze. Tata mówił bardzo podekscytowany. Powiedział Veronice, że babcia Dorothy zostawiła mi i Timmy’emu pieniądze, dużo pieniędzy. Powiedział, że są w funduszu powierniczym i że jeśli dostanie opiekę, będzie mógł je kontrolować do osiemnastki”.

„Powiedział, ile pieniędzy, kochanie?”

Hazel skinęła głową. „Powiedział, że prawie 2 miliony dolarów. Powiedział Veronice, że jego firma ma kłopoty, że jest winien pieniądze jakimś złym ludziom. Powiedział: »Jak tylko dostanę dzieci, możemy użyć ich pieniędzy, żeby uratować firmę i kupić ten dom na plaży na Florydzie«”.

Timothy nagle wstał. „Też to słyszałam!” – załamał mu się głos. „Nie chciałam nic mówić! Tata powiedział, że odeśle mamę! Ale słyszałam, jak gadał o pieniądzach w samochodzie. Zapomniał, że tam jestem!”