Późnym wieczorem zadzwonił do mnie wnuk. „Babciu… Jestem na komisariacie. Macocha mnie wezwała… ale mówi, że ją zaatakowałem. Tata mi nie wierzy”. Kiedy dotarłem na komisariat, policjant zbladł i wyszeptał: „Przepraszam. Nie wiedziałem…”. I wszystko się zmieniło.

Przekartkował notes. „Ach, podejrzany o napaść domową. Czy jest pani opiekunem prawnym? Bo rodzice już…”

„Jestem Elellanena Stone” – powiedziałam cicho, ale o częstotliwości, która go zatrzymała.

Zamrugał, jego twarz straciła kolor. Pochylił się do przodu, mrużąc oczy. „Stone? Jak… Komandor Stone? Z dziewiętnastego?”

Wyciągnąłem odznakę z kieszeni i rzuciłem ją na ladę. Metaliczny stuk rozniósł się echem po holu.

Oficer natychmiast wstał, prostując się. „Boże, Komandorze. Przepraszam, nie wiedziałem, że to pański krewny. Proszę pozwolić. Kapitan Spencer zajmuje się przyjęciem.”

„Spencer?” Imię wywołało na moich ustach cienki, ponury uśmiech. Charles Spencer. Był moim nowicjuszem dwadzieścia lat temu. Dobry człowiek, ale pedant. „Zaprowadź mnie do niego. Natychmiast.”

Szliśmy korytarzem

r, zapach stęchłej kawy i przemysłowego środka czyszczącego wypełniał mój nos – zapach mojego dawnego życia. Dotarliśmy do poczekalni, a widok przede mną sprawił, że krew się we mnie zagotowała.

Ethan siedział na plastikowym krześle, garbiąc się nad sobą, z niezgrabnym gazikiem przyklejonym do prawej brwi, krew przesiąkała przez biały materiał. Wyglądał na drobnego, złamanego. Ale po drugiej stronie pokoju, oparty o ścianę ze skrzyżowanymi ramionami, siedział Rob. Wpatrywał się w podłogę, nie chcąc się zaangażować. A obok niego, ze skrzyżowanymi nogami i perfekcyjnie wyćwiczonym wyrazem rozpaczy, siedziała Chelsea. Miała na sobie satynowy szlafrok, a jej włosy były na tyle potargane, że wyglądała jak ofiara wyrwana ze snu, płacząca w chusteczkę bez uronienia ani jednej łzy.

„Babciu!” krzyknął Ethan, zrywając się i rzucając mi się w ramiona. Ukrył twarz w moim płaszczu, drżąc gwałtownie.

„Jestem tutaj, synu. Jestem tutaj”. Pogłaskałem go po włosach, wpatrując się w Roba.

„Elellaneno” – powiedział Rob suchym głosem, w końcu podnosząc wzrok. „Nie musiałaś przychodzić. To sprawa rodzinna”.

„Sprawa rodzinna?” – syknęłam. „Twój syn krwawi, Robert. A ty stoisz obok kobiety, która to zrobiła”.

„Nie zrobiła tego!” – warknął Rob, choć jego wzrok się załamał. „Ethan ją popchnął. Spójrz na jej ramię!”

Chelsea pokazała siniaka na przedramieniu, ciemnego i fioletowego. Zbyt ciemnego. Zbyt fioletowego jak na coś, co wydarzyło się godzinę temu.

Zanim zdążyłam go zaatakować, drzwi gabinetu się otworzyły. Wyszedł kapitan Charles Spencer. Zamarł, gdy mnie zobaczył.

„Komandorze Stone” – powiedział bez tchu.

„Cześć, Charles” – odpowiedziałam lodowato spokojnym głosem. „Musisz mi wyjaśnić, dlaczego mój wnuk jest traktowany jak przestępca, podczas gdy prawdziwy sprawca siedzi tam i daje występ na Oscara”.

Chelsea jęknęła, chwytając się za pierś. „Panie oficerze, ona znowu to robi! Znęca się nade mną!”

Zignorowałem ją. „Charles, pańskie biuro. Teraz.”

Rozdział 2: Przesłuchanie Ciszy

Gabinet Spencera niewiele się zmienił od czasów, gdy ja zajmowałem podobne. Metalowe biurko, szafki na dokumenty przepełnione nieszczęściem, migoczące światło jarzeniówek. Posadziłem Ethana, trzymając opiekuńczo jego ramię. Rob i Chelsea pozostali na zewnątrz.

„Komandorze, to skomplikowane” – zaczął Spencer, pocierając skronie. „To jest jak on powiedział, ona powiedziała. Ale ojciec potwierdza wersję żony. Twierdzą, że Ethan wrócił późno do domu, stał się agresywny, gdy go upomniano, i zepchnął panią Brooks ze schodów.”

„A świecznik?” – zapytałem ostro.

„Pani Brooks twierdzi, że on nie istnieje. Mówi, że Ethan skaleczył się spadając.”

„I pan w to wierzy?” Pochyliłem się do przodu. „Tak czyste rozcięcie? To uderzenie tępym narzędziem, Charles. A co z kamerami bezpieczeństwa? Rob ma supernowoczesny system”.

Spencer wyglądał na zakłopotanego. „Są zepsute. Mąż mówi, że nie działają od trzech dni. Mają je naprawić w poniedziałek”.

Zaśmiałem się szorstko. „Wygodne. Cudownie wygodne”. Odwróciłem się do Ethana. „Powiedz mu, synu. Prawdę”.