„Ona nie była zwykłą kobietą z domkiem, Spencer” – powiedziałem cicho. „Była kobietą, która znała różnicę między wartością a ceną. Czegoś takiego nigdy się nie nauczyłeś”.
„Panie Renshaw” – powiedziałem. „Dziękuję. Nie ma potrzeby zamykać restauracji. Skoro jestem właścicielem lokalu, czy nadal płacę za tę kolację?”
„Dla pani, pani Morris, to zawsze na koszt firmy. Jednak dla osób, które nie są właścicielami…” Renshaw zerknął na butelki wina. „Obowiązują standardowe stawki”.
„Dobrze” – powiedziałam. „To proszę mi przynieść rachunek. Obiecałam, że poczęstuję wszystkich. I w przeciwieństwie do Hargrove’ów, dotrzymuję obietnic”.
Przemiana w pokoju była natychmiastowa i groteskowa. Twarze, które ze mnie kpiły, teraz przeobraziły się w maski pochlebczego ciepła.
„Violet, kochanie” – zagruchała ciocia Beatrice. „Zawsze mówiłam, że masz dystyngowany wygląd”.
„Tak, absolutnie” – wtrącił się wujek Julian. „A co do tej gadki o giełdzie… Mam nadzieję, że wiesz, że tylko żartowałem”.
Obserwowałam je, czując zimny ucisk obrzydzenia. Były jak słoneczniki zwrócone nie ku słońcu, ale ku zapachowi pieniędzy.
Spencer wyciągnął rękę i chwycił mnie za nadgarstek. „Violet, musimy wyjść. Chodźmy do domu i porozmawiajmy o tym”.
„Do domu?” – zapytałam. „Masz na myśli ten dom, który właśnie kazałaś mi opuścić do lutego?”
„Nie bądź taka” – syknął. „Nie miałem tego na myśli. Chodź ze mną”.
Wyrwałam rękę. „Nie dotykaj mnie. Straciłaś prawo mnie dotykać, przesuwając te papiery po stole”.
„Po prostu działaliśmy z przymusu!” – błagała Celeste.
„Klaskałaś, Celeste” – powiedziałam lodowatym głosem. „Kiedy Gordon ogłosił, że będę bezdomna, klaskałaś. Nie obrażaj mojej inteligencji”.
Wstałam. „Wychodzę. Idę do hotelu – jednego z moich hoteli – gdzie zamki działają, a ludzie mną nie gardzą”.
Kiedy się odwracałam, żeby wyjść, Renshaw podszedł bliżej. „Pani Morris. Jest jeszcze jedna sprawa. System uruchomił protokół wtórny. Eleanor Kincaid zostawiła fizyczny plik w głównym sejfie. Jest oznaczony jako poufny i odnosi się do nazwiska „Hargrove”.
Przeszedł mnie dreszcz. Eleanor nie zostawiła mnie przed chwilą.
Ej. Zostawiła mi broń.
Rozdział 5: Pętla
Siedziałam w apartamencie na ostatnim piętrze, czytając list Eleanor.
Moja droga Violet… Wiem, że wyszłaś za mąż za Hargrove’a. Lata temu Gordon próbował przekupić mojego urzędnika ds. zaopatrzenia. Człowiek, który oszukuje, żeby dostać się do środka, ukradnie srebro, gdy już się znajdzie. Uważaj. Działaj zgodnie z prawem.
Załączyłam plik. Zawierał dowody na przeszłe naruszenia etyki Gordona, ale co ważniejsze, wskazał mi, gdzie teraz szukać.
Następnego ranka poszłam do kancelarii prawnej Kincaid Meridian. Moja prawniczka, Sarah Jenkins, już wyciągnęła dokumenty.
„Mądrze zrobiłaś, nalegając na klauzulę transparentności w umowie majątkowej małżeńskiej” – powiedziała Sarah, wyświetlając dokument na ekranie. „Spencer podpisał umowę o solidarnej odpowiedzialności za upadającą spółkę zależną Hargrove Motors. Osobiście gwarantował pożyczkę w wysokości czterech milionów dolarów. Zrobił to w trakcie waszego małżeństwa bez twojej zgody”.
„Chce się ze mną teraz rozwieść, żeby obciążyć mnie połową długu” – uświadomiłam sobie. „Chce mnie doprowadzić do bankructwa”.
„Jest jeszcze gorzej” – powiedziała Sarah. „Sfałszował twój podpis na wniosku o refinansowanie twojego domu, żeby pokryć swoje długi hazardowe. Jeśli audytorzy przyjdą 5 stycznia, pójdzie do więzienia. Potrzebuje, żebyś wcześniej usunęła go z aktu własności, żeby wstecznie zweryfikować zabezpieczenie”.
Nie tylko chciał mnie skrzywdzić. Chciał mnie wrobić w przestępstwo.
„Złóż wniosek” – powiedziałam. „Nie tylko wnoszę pozew wzajemny o rozwód. Wnoszę o oszustwo”.
Leave a Comment