„Podpisz papiery rozwodowe natychmiast! Mam dość patrzenia na twoje napęczniałe, poplamione mlekiem ciało! Potrzebuję młodej żony-trofeum, godnej mojego statusu prezesa”. Mój mąż rzucił mi papiery rozwodowe w twarz, gdy wciąż krwawiłam po nagłym cesarskim cięciu. Nie wiedział, że tytuł prezesa to tylko marionetka, którą sobie wykreowałam, a ja byłam prawdziwym prezesem, do którego należałam.

Zapomniał o fundamentalnej zasadzie Vance Global: Własność to papier, a nie postawa.

„Naprawdę tego chcesz, Mark?” zapytałam cicho. „Całkowita separacja na podstawie tytułu prawnego? Żadnych zwrotów?”

„Nie graj na zwłokę” – warknął Mark. „Podpisz to. Albo wyjdę, a wejdą moi prawnicy”.

Spojrzałam na Chloe. „A ty? Jesteś z tego zadowolona?”

Chloe uśmiechnęła się krzywo. „Mark to wizjoner, Anno. Potrzebuje kogoś, kto dotrzyma mu kroku. Nie bądź zgorzkniała”.

„Zgorzkniała” – powtórzyłam. „Nie. Nie jestem zgorzkniała. Jestem jasnością umysłu”.

Wzięłam długopis. Ręka mi nie drżała.

Podpisałam się na dole. Anna Vance.

Zamknęłam teczkę. Zatrzymałam kopię dla siebie, a oryginał rzuciłam Markowi.

„Gotowe” – powiedziałam. „Jesteś wolna”.

Mark chwycił papiery, sprawdzając podpis jak chciwe dziecko. „Wreszcie. Boże, powinnam była to zrobić rok temu”.

„Wynoś się” – powiedziałam. „Zabierz swoją panią i wynoś się z mojego pokoju. Zanieczyszczasz powietrze, którym oddychają moje dzieci”.

Mark się roześmiał. „Z przyjemnością. Mam firmę do prowadzenia. Miłego wymiotowania, Anno”.

Odwrócił się i wyszedł, Chloe kliknęła za nim. Drzwi się zamknęły.

Zostałam sama.

Powróciła cisza, ale nie była już spokojna. Była elektryzująca.

Zrzuciłam kołdrę. Ból przeszył mój brzuch, oślepiający i gorący. Zacisnęłam zęby.

„Nie dzisiaj” – syknęłam do siebie. „Nie możesz dziś odpuścić”.

Sięgnęłam po telefon przy łóżku. Wybrałam numer, którego nie było w książce telefonicznej szpitala. Numer, który prowadził bezpośrednio do bezpiecznego serwera w piwnicy Vance Global Tower.

„Tu Anna Vance” – powiedziałam stalowym głosem. „Kod autoryzacyjny: Walkiria Jeden Zero”.

Odpowiedział głęboki głos. „Odcisk głosu potwierdzony. Dzień dobry, pani przewodnicząca. Nie spodziewaliśmy się pani”.

„Plany się zmieniły, Jameson” – powiedziałam. „Wprowadźcie Protokół Przejścia Kierownictwa. Czy zespół prawny jest gotowy?”

„Są w gotowości, proszę pani. Czekamy na pani sygnał od… jakiegoś czasu”.

Jameson, szef ochrony, był ochroniarzem mojego ojca. Wiedział, że Mark to oszust. Obserwował.

„Wchodzi w życie natychmiast” – rozkazałam. „Mark Miller jest wrogo nastawiony. Cofnijcie wszystkie dane uwierzytelniające. Odetnijcie go od serwerów. Zablokujcie konta firmowe powiązane z jego podpisem. I przygotujcie wózek inwalidzki. Już wchodzę.”

„Proszę pani”

„Właśnie przeszedłeś operację” – Jameson zawahał się.

„Powiedziałem, że wchodzę, Jameson. Przynieś samochód. Przynieś mój garnitur. Mamy firmę do uratowania”.

Następnego ranka.

Mark obudził się w głównym apartamencie penthouse’u. Przeciągnął się, czując na skórze pościel z egipskiej bawełny. Czuł się lżejszy od powietrza.

Spojrzał na Chloe, śpiącą obok niego. Wyglądała idealnie. Na takie życie zasługiwał.