Baby shower mojej siostry odbył się w ekskluzywnej restauracji. Chwyciła mikrofon i krzyknęła: „Dziś świętujemy też poronienie mojej siostry!”. Kiedy wstałam i powiedziałam: „To obrzydliwe”, mama złapała mnie za włosy i warknęła: „Przestań przesadzać!”. Potem zepchnęła mnie z balkonu na drugim piętrze. Kiedy się obudziłam, widok, jaki miałam przed oczami, był niewyobrażalny.

„Szpital” – wyszeptał, całując mnie w dłoń. „Jesteś bezpieczna. Nic ci nie będzie”.

Mój wzrok się wyostrzył. Byłam w szpitalnej sali. Do mojego ramienia wpięte były rurki. Przy oknie stały dwie postacie pogrążone w cichej rozmowie. Ciocia Helen… i policjant.

Wspomnienia powróciły w poszarpanych odłamkach. Balony. Mikrofon. Popchnięcie. Upadek.

„Co się stało?” – wychrypiałam.

Policjant zrobił krok naprzód. „Pani Harrison, jestem detektyw Martin. Jak się pani czuje?”

„Boli” – powiedziałam. „Wszędzie”.

„Spadła pani z drugiego piętra” – powiedziała Helen, podchodząc do mojego łóżka z zaczerwienionymi oczami. „Cudownie uniknęłaś poważnego urazu kręgosłupa. Lekki wstrząs mózgu, złamane prawe ramię, poważne siniaki. Ale żyjesz”.

„Pamiętam” – powiedziałam. „Mama… popchnęła mnie”.

„Wiemy” – odparł spokojnie detektyw Martin. „Mamy świadków. Michael Foster złożył pełne zeznania”.

„Michael?”

Drzwi się otworzyły i weszła kobieta, której nie znałam. Była elegancka, ubrana w elegancki garnitur, który przyciągał uwagę.

„Elizabeth, cieszę się, że się obudziłaś” – powiedziała z profesjonalnym, ale miłym uśmiechem. „Jestem Carol Watson. Zadzwoniła do mnie Sarah Jenkins, twoja koleżanka. Jestem prawniczką. I dopilnuję, żeby twoja rodzina nigdy więcej cię nie skrzywdziła”.

„Adwokat?” Spojrzałam na Daniela. „Chodzi o upadek?”

„Chodzi o wszystko” – powiedział Daniel, a jego głos drżał z tłumionej złości.

„Pani Harrison, to będzie szokujące” – powiedział detektyw Martin, wyciągając notes z kieszeni. „Pani siostra i rodzice są obecnie w areszcie. Zostali oskarżeni o napaść z użyciem przemocy za popychanie. Ale to nie wszystko”.

Zamilkł, patrząc na Carol.

„Zgodnie z zeznaniami Michaela Fostera i dowodami, które przedstawił” – kontynuował detektyw – „pani rodzina jest podejrzana o celowe podawanie pani narkotyków w czasie ciąży”.

Sapnęłam, powietrze utknęło mi w posiniaczonych żebrach. „Co?”

„Foster przesłał SMS-y znalezione na telefonie Rebekki” – powiedział Martin. „I paragony z apteki. Leki, o których mowa – środek poronny, zwykle stosowany u zwierząt gospodarskich – znaleziono w domu pani rodziców. Zgadzają się ze śladami znalezionymi w próbkach pani włosów, które pobraliśmy przy przyjęciu”.

Serce waliło mi jak młotem, gdy dotykały elektrod monitora. „Moje poronienie… oni to zrobili?”

„Dlaczego?” Wyszeptałam, a słowo przerodziło się w szloch.

„Z powodu nazwiska” – powiedziała Helen drżącym głosem. „Według Michaela twoi rodzice zawsze uważali Rebeccę za dziedziczkę. Chcieli, żeby pierwszy wnuk nosił nazwisko „Montgomery” – drugie imię Rebekki, które zachowała. Ale ty przyjęłaś nazwisko Harrison, kiedy wyszłaś za mąż za Daniela. Myśleli… myśleli, że rozwadniasz linię krwi”.

„To szaleństwo” – wydusiłam z siebie.

„I zazdrość” – dodała Carol. „Rebecca była patologicznie zazdrosna o twój sukces. Nie mogła znieść, że najpierw urodziłaś dziecko. Powiedziała Michaelowi, że „absolutnie nie może ci wybaczyć” ciąży”.

„Michael wiedział?” – zapytałam.

„Podejrzewał” – odparł Daniel. „Znalazł wiadomości tydzień temu. Zbierał dowody. Dlatego zachowywał się dziwnie na targu. Próbował cię ostrzec, nie dając im znać, zanim nie zdobędzie konkretnych dowodów. Kiedy Rebecca ogłosiła „niespodziankę”, wiedział, że musi działać. Zadzwonił na policję w chwili, gdy upadłaś”.

Zakryłam twarz zdrową dłonią. Moja rodzina. Ludzie, dla których gotowałam, projektowałam, dla których żyłam. Nie byli po prostu podli. Zamordowali moje nienarodzone dziecko z powodu nazwiska.

„Co teraz zrobimy?” – zapytałam, patrząc na Daniela.

„Najpierw wylecz się” – powiedział Daniel, ściskając moją dłoń żelazną ręką.