Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem właścicielką ośrodka, w którym próbowała mnie upokorzyć. Mój mąż zabrał ją na „naszą” rocznicową kolację, twierdząc, że jest klientką. Celowo wylała mi czerwone wino na sukienkę. „Ups, może pokojówki mają dla ciebie zapasowy uniform” – zaśmiała się. Pstryknęłam palcami. Dyrektor generalny pojawił się natychmiast z dwoma ochroniarzami. „Proszę pani?” – zapytał. „Ten gość niszczy posesję” – powiedziałam, wskazując na nią. „Wpisz ją na czarną listę w każdym hotelu, który posiadamy na świecie. Natychmiast”.

„Pani Vance” – zaczął, a jego głos zniżył się do nabożnej ciszy. „Witamy ponownie w The Azure. Czy mam przygotować…”

Przerwałam mu ostrym, ostrzegawczym spojrzeniem i lekkim, niemal niezauważalnym pokręceniem głową. Jeszcze nie.

„Poproszę stolik dla trzech osób” – powiedziałam gładkim, niczym się nie wyróżniającym głosem. „Mój mąż upiera się, żeby połączyć pracę z naszą rocznicą”.

Mark zaśmiał się nerwowo, dźwiękiem przypominającym szelest suchych liści na chodniku. „Daj spokój, El, nie bądź taka. Jessica jest kluczowa. Musimy ją zaprosić na kolację z winem”.

Wtedy nadeszła.

Jessica.

Nie chodziła, tylko krążyła. Była młoda, miała może dwadzieścia cztery lata, ubrana w czerwoną sukienkę, która była raczej sugestią niż strojem. Jej wzrok był bystry, wyrachowany, rozglądał się po sali nie w poszukiwaniu piękna, a ofiary.

„Mark” – mruknęła, całkowicie mnie ignorując. Wtuliła się w niego pod ramię, przytulając się do niego z poufałością, która przyprawiła mnie o mdłości. „Obiecuję, że nie zostanę za długo. Uwielbiam po prostu dobry widok”.

Nie patrzyła na ocean, patrzyła na portfel Marka. A Mark, ten idiota, promieniał.

„Tędy” – powiedział Philippe, zaciskając szczękę. Zaprowadził nas do stolika numer 4, idealnego miejsca przy oknie, zazwyczaj zarezerwowanego dla członków rodziny królewskiej lub gwiazd z listy A.

Kiedy usiedliśmy, Jessica wzięła kartę win. Otworzyła ją i głośno westchnęła.