Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem właścicielką ośrodka, w którym próbowała mnie upokorzyć. Mój mąż zabrał ją na „naszą” rocznicową kolację, twierdząc, że jest klientką. Celowo wylała mi czerwone wino na sukienkę. „Ups, może pokojówki mają dla ciebie zapasowy uniform” – zaśmiała się. Pstryknęłam palcami. Dyrektor generalny pojawił się natychmiast z dwoma ochroniarzami. „Proszę pani?” – zapytał. „Ten gość niszczy posesję” – powiedziałam, wskazując na nią. „Wpisz ją na czarną listę w każdym hotelu, który posiadamy na świecie. Natychmiast”.

„Ups, może pokojówki mają dla ciebie zapasowy uniform” – zaśmiała się, nieświadoma, że ​​jedyną rzeczą, która dziś w nocy została wyczyszczona, był jej dostęp do mojego świata.

Azure Resort był pałacem wyrzeźbionym z koralu i złota, wznoszącym się na skraju Pacyfiku niczym klejnot, którego ktoś zapomniał ubezpieczyć. W powietrzu unosił się zapach jaśminu i pieniędzy. Kryształowe żyrandole spływały kaskadami ze sklepionych sufitów, rozpraszając światło, które tańczyło na krawędziach wszystkich szklanek Baccarat w pokoju.

Weszłam, moje kroki tłumił pluszowy dywan. Miałam na sobie granatową sukienkę, konserwatywną i elegancką, strój, który szepcze bogactwo, a nie krzyczy nim. Obok mnie mój mąż, Mark, pocił się pod swoim włoskim jedwabnym garniturem. Co chwila zerkał na swoje odbicie w szklanych drzwiach, poprawiając krawat, mężczyzna wiecznie ubiegający się o rolę, do której nie miał kwalifikacji.

„Postaraj się uśmiechnąć, Eleanor” – syknął Mark pod nosem. „Ta kolacja jest kluczowa. Jessica jest potencjalną inwestorką w fuzji. ​​Musimy zrobić na niej wrażenie”.

Nie powiedziałam nic. Po prostu poprawiłam zapięcie torebki. Mark nie wiedział, że fuzja, której tak bardzo pragnął, dotyczyła spółki zależnej Vance Global. Nie wiedział, że Vance Global to holding, który założyłam piętnaście lat temu pod panieńskim nazwiskiem. Myślał, że spędzam całe dnie na układaniu kwiatów i organizacji charytatywnych lunchów.

Podeszliśmy do podium. Maître d’hôtel, mężczyzna o imieniu Philippe, którego osobiście zatrudniłam trzy lata temu, podniósł wzrok. Jego profesjonalna maska ​​zsunęła się na ułamek sekundy, a oczy rozszerzyły się w geście rozpoznania.