Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem tą znaną chirurg plastyczną, u której umówiła się na konsultację. Nie rozpoznała mnie w masce i uniformie. Wskazała na moje zdjęcie w telefonie i powiedziała: „Chcę wyglądać lepiej niż ta jędza, z którą mój chłopak jest żonaty. Odmłodzić mnie, żeby w końcu ją rzucił”. Uśmiechnęłam się tylko pod maską i skinęłam głową. Operacja była majstersztykiem. Wierzyła, że ​​obudzi się z twarzą, która sprawi, że zapłaczę z zazdrości. Ale kiedy zdjęto ostatni opatrunek, zbladła. Krzyknęła z przerażenia, upuszczając lustro na podłogę. Nie odmłodziłam jej. Użyłam skalpela, żeby wyrzeźbić z niej dokładną, trwałą replikę…

Operacja trwała dziewięć godzin.

Byłem w stanie fugi. Pracowałem z precyzją, która…

Zaklęłam na demona. Złamałam jej nos. Trzask. Poprawiłam go, nadając mu delikatną asymetrię, którą Richard wykorzystywał do całowania, mówiąc, że dodaje mi to „charakteru”.

Oszlifowałam jej brodę. Pył kostny pachniał kredą. Wyjęłam chrząstkę z jej ucha, aby odbudować czubek nosa, nadając mu lekko opadający kształt – opadający w stylu Vance’a.

Zajęłam się jej oczami. Blepharoplastyka, ale na odwrót. Stworzyłam lekkie opadanie powiek, które odziedziczyłam po matce. Wyryłam zmarszczki w kącikach jej oczu – permanentne kurze łapki wyrzeźbione z ciała.

Pielęgniarki patrzyły z podziwem.

„Doktorze Vance, ta technika jest… niekonwencjonalna” – wyszeptała jedna z nich. „Postarzasz ją?”

„Nadaję jej powagi” – odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku. „Chce być kobietą z charakterem. Z charakterem wiążą się blizny”.

Zszyłam ją. Setki maleńkich, mikroskopijnych szwów.

To nie była zwykła operacja; to była kradzież tożsamości na odwrót. Wyryłam swoją duszę na jej twarzy.

Po ósmej godzinie bolały mnie plecy. Dłonie mi się trzęsły. Ale patrząc na spuchniętą, posiniaczoną twarz leżącą na stole, nie widziałam już nikogo obcego.

Widziałam siebie.

To było przerażające. Było idealnie.

Założyłam ostatni szew.

„Bandaże” – rozkazałam.

Owinęłam jej głowę grubymi warstwami gazy. Wyglądała jak mumia. Kokon czekający na wyklucie się potwora.

Zdjęłam zakrwawione rękawiczki i wrzuciłam je do pojemnika na odpady biologiczne. Wylądowały z mokrym hukiem.

„Rekonwalescencja potrwa dwa tygodnie” – powiedziałam pielęgniarce oddziałowej. „Osobiście zajmę się opieką pooperacyjną. Nikt inny nie może oglądać jej twarzy. Żadnych luster. Żadnych telefonów. Jasne?”

„Tak, doktorze”.

Wyszłam z sali operacyjnej. Czułam się lekko. Czułam się ciężko. Czułam się jak Bóg siódmego dnia, patrząc na świat, który miał spłonąć.

Rozdział 4: Odsłonięcie

Dwa tygodnie później.

Opuchlizna zeszła. Siniaki zbladły do ​​żółtego.

Chloe siedziała na skraju łóżka na sali pooperacyjnej. Drżała z podniecenia.