Po rozmowie z Emmą spędziłem ranek na telefonowaniu. Czułem się jak generał mobilizujący wojska do wojny, w której nie zdawałem sobie sprawy, że walczę.
Najpierw skontaktowałem się z prawnikiem, z którym współpracowałem wcześniej przy kłopotliwym sporze dotyczącym umowy budowlanej. Robert Chen był prawdziwym buldogiem, specjalizującym się w sporach sądowych.
Opowiedziałem mu o sytuacji.
„Douglasie, to poważna sprawa” – powiedział Robert ponurym głosem. „Jeśli twój brat ma pełnomocnictwo i przeinacza stan zdrowia twojej matki – lub jej istnienie – w celu sprzeniewierzenia majątku, mówimy o zarzutach karnych. Ale potrzebujesz dowodów. Niezawodnych dowodów. Jego słowo przeciwko twojemu nie utrzyma się w sądzie wystarczająco szybko, żeby go powstrzymać”.
Następnie zatrudniłam prywatnego detektywa, Sarah Mitchell. Tego popołudnia przyszła do mnie do domu – bystra kobieta po czterdziestce, z siwymi pasmami na ciemnych włosach i oczami, którym nic nie umknęło.
„Od jak dawna twój brat ma pełnomocnictwo?” – zapytała, robiąc notatki na tablecie.
„Dziewięć miesięcy” – odpowiedziałam. „Zaraz po tym, jak mama rzekomo zachorowała na demencję. Wcześniej pracowała jako wolontariuszka w bibliotece i grała w brydża dwa razy w tygodniu. Nagle nie mogła sobie przypomnieć własnego imienia”.
Sarah skinęła głową, stukając rysikiem w ekran. „Widziałam takie przypadki. Czas zawsze decyduje. Daj mi czterdzieści osiem godzin. Dowiem się, co dzieje się z finansami twojej matki”.
Tego wieczoru pojechałem do Maple Grove. Zaparkowałem na końcu ulicy i wszedłem bocznym wejściem, omijając recepcję.
Kiedy dotarłem do pokoju mamy, siedziała na swoim zwykłym krześle przy oknie, wpatrując się w ciemniejące niebo. Jej siwe włosy były teraz rzadsze, a twarz bardziej pomarszczona, niż pamiętałem. Ale coś w niej wydawało się dziś inne. Mniej odurzona. Bardziej obecna.
„Mamo?” powiedziałem cicho, przysuwając krzesło obok niej.
Odwróciła się powoli, a jej znajome brązowe oczy spotkały się ze mną. Było w nich coś – iskra. Rozpoznanie? A może po prostu dawałem wyraz własnej, desperackiej nadziei?
„To ja, Douglas. Twój syn”.
Mrugnęła, poruszając ustami, jakby chciała coś powiedzieć, ale zapomniała, jak używać mięśni. Jej dłoń drgnęła na podłokietniku.
„Doug… las” – wyszeptała.
Było to ledwie szeptem, ledwie tchnienie, ale było.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, drzwi się otworzyły. Pielęgniarka, której nie znałam, wpadła z tacą z lekami.
„Czas na twoje leki, Helen” – powiedziała radośnie, wpychając mamie do ust mały papierowy kubek pełen tabletek.
Oczy mamy natychmiast zmatowiały. Połknęła tabletki bez protestu i iskra zniknęła.
Jechałam do domu przez śnieg, a moje myśli pędziły jak szalone. Co Glenn planował? Udawany pogrzeb, żeby przekonać wszystkich, że mama nie żyje? A potem co? Przenieść cały jej majątek, kiedy wszyscy myśleli, że jej nie ma? To było szaleństwo. A jednocześnie, uświadomiłam sobie z mdłościami, potencjalnie genialne w swojej zuchwałości. Gdyby wszyscy myśleli, że nie żyje, nikt nie szukałby pieniędzy.
Sarah zadzwoniła do mnie następnego ranka.
„Douglas, musisz usiąść”.
Usiadłam przy kuchennym stole, przyciskając telefon do ucha tak mocno, że aż bolało.
„Twój brat był bardzo zajęty” – powiedziała Sarah. „W ciągu ostatnich ośmiu miesięcy przelał od twojej matki około dwustu osiemdziesięciu tysięcy dolarów
Zmienił konta r na swoje. W zeszłym tygodniu sprzedał jej domek w Muskoce firmie z numerem. Wciąż namierzam dyrektorów, ale podejrzewam, że to on za tym stoi. Do tego dobijał limity na jej kartach kredytowych.
„O mój Boże” – wyszeptałam.
„A Douglas” – kontynuowała Sarah, ściszając głos. „Lekarz, który zdiagnozował demencję twojej matki? Dr James Whitmore? Studiował na uniwersytecie z twoim bratem. Przyjaźnią się od trzydziestu lat. Razem posiadają timeshare na Florydzie”.
Poczułam, jak żółć podchodzi mi do gardła.
„Więc demencja mamy… może być wywołana lekami?”
Leave a Comment