„Mamo, proszę, przyjedź po mnie…”. Kiedy połączenie ucichło, nie zadzwoniłam na policję; zadzwoniłam na swój oddział. Jej teściowa stała w drzwiach, arogancka i zadufana w sobie. „Jest teraz mężatką. To prywatna sprawa rodziny”. Spojrzałam na nią oczami, które widziały pola walki, i odpowiedziałam: „Już nie”. Wyważyłam drzwi kopniakiem taktycznym. Widząc córkę szorującą własną krew z płytek, wiedziałam, że to nie małżeństwo; to obóz tortur. Myśleli, że mają do czynienia z bezbronną staruszką. Mieli się dowiedzieć, dlaczego moi wrogowie nazywają mnie „Żelaznym Generałem”, a ja autoryzowałam atak na pełną skalę.

Pchnąłem wahadłowe drzwi.

Widok ten zmroził mnie. Żelazny Generał na sekundę się zawahał, a matka krzyknęła w mojej głowie.

Sara klęczała na czworakach.

Szorowała fugi między białymi kafelkami. Woda w wiadrze obok niej była różowa. Szmatka w jej dłoni była poplamiona na czerwono.

„Przepraszam, przepraszam, wyczyszczę to” – mamrotała, niczym urwana mantra przetrwania.

Jej twarz… twarz mojej pięknej dziewczyny była spuchnięta nie do poznania. Jej lewe oko było opuchnięte, fioletowo-czarne. Jej warga była szeroko rozcięta. Jej ramię było ułożone pod dziwnym kątem, zwrócone w bok.

Nie podniosła wzroku, kiedy wszedłem. Wzdrygnęła się, zwijając w kłębek, spodziewając się ciosu.

To nie było małżeństwo. To był obóz tortur.

Richard stał w kącie, niedaleko spiżarni. Trzymał kuchenny ręcznik i wycierał ręce. Wyglądał na zirytowanego, jakby miał do czynienia z upartą plamą, a nie z poobijanym człowiekiem.

„Upadła” – powiedział szybko Richard, szeroko otwierając oczy, gdy obserwował mój wygląd – kamizelkę, pistolet, zimną furię. „Jest niezdarna. Wiesz, jaka jest”.

Nie spojrzałem na niego. Podszedłem do Sary i ukląkłem na mokrej, zakrwawionej podłodze.

„Sarah” – wyszeptałem.

Zamarła. Powoli odwróciła głowę, a jej zdrowe oko szeroko się rozwarło.

„Mamo?” – wyszeptała. „Nie… nie powinnaś tu być. On… on cię skrzywdzi. Ma broń”.

Delikatnie dotknąłem jej ramienia. Drżała tak mocno, że szczękały jej zęby.

„Uspokój się, żołnierzu” – wyszeptałem, odgarniając kosmyk włosów z jej zakrwawionego czoła. „Wojna się skończyła”.

Wstałem. Odwróciłem się do Richarda.

Uśmiechnął się szyderczo, próbując odzyskać brawurę, przywołać arogancję człowieka, który nigdy nie poniósł konsekwencji.

„Wynoś się z mojego domu, ty stara, stuknięta wiedźmo” – warknął. „Albo wezwę policję. Każę cię aresztować za włamanie!”

Wyjąłem mojego Sig Sauera. Metal głośno zatrzeszczał w cichej kuchni.

„Policja działa zgodnie z prawem, Richard” – powiedziałem, unosząc broń. „Ja działam zgodnie z konsekwencjami”.

Wzrok Richarda powędrował ku blokowi rzeźnickiemu na blacie. Leżał tam nóż do steków.

„Nie rób tego” – ostrzegłem.

Rzucił się do przodu.

Jak na cywila był szybki, napędzany adrenaliną i wściekłością. Ale przeciwko Duchowi? Poruszał się w zwolnionym tempie.

Zanim jego palce zdążyły musnąć klamkę, z drzwi spiżarni za nim wyłonił się rozmazany ruch.

Duch – mój zastępca – rzucił Richarda twarzą o granitową wyspę.

ŁUP.

Richard krzyknął, gdy Duch wykręcił mu rękę za plecy, przykładając moment obrotowy do stawu barkowego.

Beatrice wbiegła do kuchni, rozczochrana i histeryczna.

„Wiesz, kim jesteśmy?” – wrzasnęła. „Połowa miasta należy do nas! Mamy prawników! Mamy sędziów!”

Zignorowałem ją. Podszedłem do Richarda, który był przypięty jak motyl. Złapałem go za włosy i odchyliłem mu głowę do tyłu, zmuszając go do spojrzenia mi w oczy.

„Nic ci nie jest” – powiedziałem. „Jesteś wrogim bojownikiem na moim teatrze działań. Dopuściłeś się tortur i bezprawnego zatrzymania”.

Przysunąłem się bliżej, pozwalając mu poczuć zapach oleju do broni.