Teściowie pozwali mnie za to, że jestem fałszywym lekarzem. „Nigdy nie studiowała. Kupiła sobie ten dyplom. Jest niebezpieczna” – zadrwiła teściowa. Zachowałem spokój – po prostu patrzyłem na sędzię. Wstała z gracją. Wspólny sekret. A potem podała mi skalpel.

Zapach antyseptyku jest jak duch; przywiera do ciebie długo po zdjęciu czepka. Żyje w porach skóry, chemicznym przypomnieniem granicy między życiem a śmiercią.

Wszedłem do kuchni, a moje nogi przypominały ołowiane rury wypełnione betonem. Minęło trzydzieści sześć godzin. Trzydzieści sześć godzin ponownego łączenia aort, zaciskania rurek upuszczających krew i trzymania w rękawiczkach dosłownych serc obcych ludzi. Moje palce wciąż drżały, niczym resztka adrenaliny po poczwórnym bypassie u dwunastoletniego chłopca, który zboczył z kursu, zanim wszystko wróciło do normy.

Potrzebowałem kawy. Potrzebowałem ciszy. Musiałem przestać być dr Elarą Vance, ordynatorem chirurgii urazowej w Mercy General, choćby na pięć godzin.

A dostałem Beatrice.