Mój tata powiedział, że jestem „za ładna”, żeby być jego córką. Przez 17 lat nazywał moją mamę oszustką. Kiedy zrobiłam test DNA, żeby udowodnić mu, że się mylił, wyniki pokazały, że nie jestem jego – ani mojej mamy. Pojechaliśmy do szpitala, w którym się urodziłam, a wyznanie pielęgniarki sprawiło, że mój ojciec się załamał.

Mój ojciec spędził dwadzieścia osiem lat, budując fortecę podejrzeń, kamień po kamieniu, a ja sześć tygodni ją rozbierałem, aż nie pozostał po niej nic poza kurzem jego własnego ego.

Odkąd pamiętam, Gerald Townsend postrzegał mnie nie jako dziecko, ale jako biologiczną zniewagę. Nazywał mnie „anomalią estetyczną” – zbyt wyrafinowaną, zbyt jasnowłosą i zbyt niebieskooką, by pochodzić z jego ciemnej linii. Dla niego samo moje istnienie było wezwaniem sądowym, żywym dowodem zdrady, której moja matka, Diane, rzekomo dopuściła się w cieniu ich wczesnego małżeństwa. Nie widział córki; widział niewyjaśnioną sprawę, którą był zdeterminowany rozwiązać.

Ultimatum przyszło w upalny niedzielny wieczór w posiadłości moich rodziców w Fairfield w stanie Connecticut. Dom był rozległym, sześciopokojowym domem w stylu Tudorów – pomnikiem sukcesu Geralda jako inżyniera budownictwa, miejscem, które, jak nam często przypominał, „wzniósł własnymi, zrogowaciałymi rękami”. Wewnątrz powietrze było gęste od zapachu drogiego wosku cytrynowego i duszącego ciśnienia wymuszonej perfekcji.