Nigdy nie powiedziałam mojemu zdradzającemu mężowi, że zostałam nominowana do Sądu Najwyższego. Przy kolacji wręczył mi papiery rozwodowe, śmiejąc się ze swoją kochanką. „Zabieram dom i dzieci. Jesteś tylko słabą asystentką prawną”. Nie wiedział, że jego kochanka jest w rzeczywistości zbiegłą defraudantką. Policja wkroczyła do restauracji. Krzyknęła: „Zadzwoń do swojego prawnika!”. Mój mąż spojrzał na mnie, błagając o pomoc. Wstałam, włożyłam szlafrok z torebki i uśmiechnęłam się. „Nie bronię przestępców” – powiedziałam. „Ja ich skazuję”.

Ale dla mojego męża, Marka, byłam po prostu nudną asystentką prawną, która zapomniała odebrać pranie chemiczne.

Sprawdziłam telefon. Pięć nieodebranych połączeń. Wszystkie od Marka.

Oddzwoniłam do niego, zatrzymując taksówkę. „Mark? Wszystko w porządku?”

„Gdzie byłeś?” – jego głos trzeszczał z szaloną energią. „Dzwonię od godziny. Wiesz, że nienawidzę poczty głosowej”.

„Byłam… w pracy” – skłamałam. Technicznie rzecz biorąc, to prawda, choć myślał, że „praca” oznacza składanie pism dla średniej wielkości firmy w Georgetown.

„Nieważne” – zbył mnie. „Spotkajmy się w Le Bernadin o 19:00. Punktualnie. I na litość boską, spróbuj choć raz wyglądać drogo. Załóż perły. Mam gościa”.

„Gościa? Mark, jest wtorek. Jestem wyczerpana”.

„To poważna sprawa, Eleno. Większa niż twój mały umysł asystenta prawnego. Po prostu bądź”.

Rozłączył się.

Wpatrywałam się w telefon. Mój „mały umysł asystenta prawnego” właśnie analizował prawo konstytucyjne z przywódcą wolnego świata. Ale dla Marka byłam tylko szumem w tle – wypłatą na pokrycie kredytu hipotecznego, podczas gdy on gonił za transakcjami „venture capital”, które zazwyczaj kończyły się pozwami sądowymi lub milczeniem.

Dotarłam do Le Bernadin o 18:55. Nie miałam na sobie pereł. Miałam na sobie prosty granatowy garnitur, a torba z togą Sądu Najwyższego spoczywała ciężko u moich stóp.

Restauracja była katedrą wykwintnej kuchni – przyciszone głosy, kryształowe kieliszki i zapach oleju truflowego. Mark siedział już przy eleganckim stoliku, popijając martini. Miał na sobie zbyt błyszczący garnitur, za duży zegarek i uśmiech, który nie sięgał jego oczu.

Zmierzył mnie szyderczym spojrzeniem od góry do dołu.

„Wyglądasz jak bibliotekarka, Eleno” – powiedział na powitanie. „Ale chyba to pasuje. Zawsze byłaś… szumem w tle. Przyjechałaś samochodem?”

„Wzięłam taksówkę” – powiedziałam, siadając. „Z kim się spotykamy?”

Mark sprawdził swojego Rolexa, podróbkę, którą przysięgał, że jest prawdziwa. Zignorował moje pytanie, a jego oczy rozbłysły, gdy spojrzał ponad moim ramieniem w stronę wejścia.

„Punkt w punkcie” – mruknął, wygładzając krawat.