„Chyba niektóre z nas miały po prostu inne priorytety” – kontynuowała, klepiąc się po brzuchu. „Chociaż, jeśli poczekasz jeszcze trochę, Cass, być może będziemy musiały rozważyć jakieś metody leczenia niepłodności dla ciebie. Przynajmniej jednej z nas udało się znaleźć męża, zanim wyschły jej komórki jajowe”.
Nastała absolutna cisza. To nie była cisza, to była próżnia. Ktoś z tyłu głośno westchnął. Stałam jak sparaliżowana, krew odpłynęła mi z twarzy. Moja siostra właśnie publicznie wykorzystała mój status singielki i moją biologię jako żart na własnej imprezie.
Mama wtrąciła się piskliwym głosem. „No cóż! Każdy ma swoją drogę. Kto chce tort?”
Ale krzywda już się stała. Czułam na sobie wzrok trzydziestu kobiet – niektóre współczujące, inne rozbawione, wszystkie postrzegające mnie jako żałosną starą pannę, która nie może znaleźć partnera. Moja starannie budowaną pewność siebie rozsypała się w pył.
Odstawiłam szklankę drżącymi palcami. „Potrzebuję świeżego powietrza” – mruknęłam, obracając się na pięcie. Szłam w stronę furtki ogrodowej, skupiając się na stawianiu jednej stopy przed drugą, przerażona, że jeśli mrugnę, piekące łzy spłyną, zanim zdążę wyjść na zewnątrz.
Wiosenne powietrze na zewnątrz było chłodne, muskając moją rozpaloną skórę. Znalazłam kamienną ławkę częściowo zasłoniętą płaczącą wiśnią i opadłam na nią, pozwalając w końcu pęknąć tamie.
To nie były zwykłe łzy smutku; to były łzy wściekłości. Miałam trzydzieści cztery lata. Prowadziłam dobrze prosperującą firmę. Byłam niezależna. A jednak w tym otoczeniu zostałam zredukowana do przestrogi. W tamtej chwili nienawidziłam Stephanie. Nienawidziłam jej okrucieństwa, ale jeszcze bardziej nienawidziłam własnej wrażliwości.
Płakałam w dłonie, rozmazując drogi tusz do rzęs po policzkach, opłakując związek, o jakim marzyłam.
„Wszystko w porządku?”
Cichy głos mnie zaskoczył. Uniosłam gwałtownie głowę i zobaczyłam małą dziewczynkę stojącą kilka kroków ode mnie. Nie mogła mieć więcej niż siedem lat, z burzą miedzianych loków i poważnymi brązowymi oczami. Miała na sobie żółtą sukienkę i kardigan z wyszytymi na kieszeniach motylami.
„Nic mi nie jest, kochanie” – skłamałam automatycznie, sięgając po chusteczkę do torebki, żeby wytrzeć zniszczony makijaż. „To tylko… alergia”.
„Nie wyglądasz dobrze. Wyglądasz na smutną”. Przechyliła głowę, obserwując mnie z rozbrajającą intensywnością. „Mój tata mówi, że czasami smutek jest w porządku, ale rozmowa o tym pomaga”.
Spojrzałam na to dziwne dziecko, jego niewinność stanowiła jaskrawy kontrast z jadem, od którego właśnie uciekłam. „Twój tata brzmi bardzo mądrze”.
„Jest. Jest lekarzem”. Podeszła o krok bliżej. „Jestem Emma”.
„Jestem Cassie”.
„Emma! Gdzie poszłaś?” – rozległ się głęboki męski głos ze ścieżki.
Chwilę później zza rogu wyszedł mężczyzna. Był wysoki, miał ciemne włosy, które wyglądały, jakby często przeczesywał je palcami – w jakimś szalonym, uroczym nieładzie. Miał na sobie koszulę z podwiniętymi rękawami, a kiedy zobaczył dziewczynę, z ulgą opuścił ramiona.
„Emmo, nie możesz tak odejść” – powiedział, pospiesznie podchodząc.
„Nie wędrowałam. Badałam okolicę” – poprawiła go stanowczo. „I znalazłam kobietę, która jest smutna”.
Wzrok mężczyzny przesunął się na mnie, a ja odwróciłam twarz, boleśnie świadoma moich oczu szopa.
„Bardzo przepraszam, jeśli moja córka panią zaczepiła” – powiedział ciepłym głosem, przepełnionym szczerą troską. „Emma ma zwyczaj nawiązywać przyjaźnie, gdziekolwiek się pojawi”.
„Nie zaczepiała mnie” – powiedziałam, trzymając twarz częściowo odwróconą. „Po prostu mnie złapała”.
Zawahał się, a potem wszedł w moje pole widzenia. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął nieskazitelną, białą bawełnianą chusteczkę.
„Proszę” – podał delikatnie.
„Może pomóc. Obiecuję, że jest czysta”.
Spojrzałam na chusteczkę, a potem na niego. Miał dobre oczy – oczy, w których zdawał się być cień ich własnych.
„Kto jeszcze nosi chusteczkę?” – zapytałam, a słaby śmiech wyrwał mi się z gardła, gdy ją wzięłam.
„Stare dusze i przygotowani ojcowie” – uśmiechnął się. „Jestem Nathan Wilson”.
„Cassandra Anderson”. Otarłam oczy, nie zwracając uwagi na czarne smugi, które przeniosły się na białą tkaninę. „Ale wszyscy mówią do mnie Cassie”.
„Cassie… Jesteś siostrą Stephanie” – powiedział, czując, jak napływa do niej znajome uczucie.
Ścisnął mnie żołądek. „Wspominała o mnie?”
„Krótko”. Zrobił pauzę, starannie dobierając słowa. „Wspomniała, że jesteś projektantką wnętrz. Właśnie się tu przeprowadziłam i kupiłam dom, który rozpaczliwie potrzebuje pomocy. Tata mówi, że ma zdrowe kości, ale kiepską cerę” – wtrąciła Emma.
To mnie zaskoczyło, a ja wybuchnęłam szczerym śmiechem. „To… właściwie genialny sposób na opisanie domu do remontu”.
„Dlaczego płakałaś?” zapytała ponownie Emma, nie mogąc się od tego uwolnić.
„Emma” – upomniał ją Nathan. „To osobista sprawa”.
Leave a Comment