Krew mi zamarzła, gdy ojciec mojego chłopaka szyderczo zaklął „uliczny śmieć” przez milczący stół. Dwudziestu gości patrzyło na moje upokorzenie. Powoli wstałam, szepcząc: „Smacznego, Silasie. Właśnie pozbyłam się jedynego ratunku twojej firmy. Jestem właścicielką twojego imperium”.

„Zrezygnujesz. Natychmiast”.

Jego oczy się rozszerzyły.

„Żadnego złotego spadochronu. Żadnej opłaty za konsultacje. Żadnego tytułu honorowego prezesa. Odchodzisz i nigdy więcej nie stawiasz stopy w budynku. Zostajesz wymazany z firmy, którą zbudowałeś”.

Jego usta otwierały się i zamykały jak ryba na haczyku. „Ty… ty nie mówisz poważnie. To ja zbudowałem tę firmę! Moje nazwisko widnieje na drzwiach!”

„A wczoraj wieczorem ją zniszczyłeś” – powiedziałem. „Masz godzinę na decyzję. Potem podpiszę umowę z Solaris, a twoje akcje spadną do zera. Zostaniesz bez środków do życia, Silas. Będziesz bezdomny”.

Podszedłem do drzwi i przytrzymałem je otwarte.

„A, Silas? Wychodząc, skorzystaj z windy służbowej. Chcemy, żeby hol był pusty dla ludzi, którzy naprawdę tu pasują”.

Zostawiłem go tam siedzącego, króla w szklanej klatce, patrzącego, jak jego królestwo płonie.

Wróciłem do mojego prywatnego gabinetu, serce waliło mi z mieszaniny wyczerpania i triumfu.

Ethan tam był.

Siedział na mojej sofie, z głową w dłoniach. Sarah go wpuściła. Spojrzał w górę, kiedy weszłam, jego oczy były czerwone i opuchnięte. Nadal…

Miał na sobie spodnie od smokingu z poprzedniego wieczoru, ale koszulę miał wypuszczoną ze spodni, a krawat zniknął.

„Słyszałem” – powiedział ochryple. „Wiadomości już wyciekły. Akcje spadają. Tata…” Urwał.

„Dałem mu wybór” – powiedziałem, opierając się o biurko i krzyżując ramiona. „Może uratować firmę albo swoją dumę. Nie może mieć obu.”

„Wiem.” Ethan wstał. Podszedł do mnie z wahaniem, po czym zatrzymał się w odległości pół metra. Powietrze między nami naelektryzowało się.

„Zadzwonił do mnie” – powiedział Ethan. „Krzyczał. Kazał mi cię naprawić. Kazał mi przypomnieć ci o twoim miejscu.”

Zestaliłem się. „I co powiedziałeś?”