Trzy lata temu moja najlepsza przyjaciółka ukradła mi narzeczonego. Na naszej gali charytatywnej uśmiechnęła się z wyższością: „Biedna Sophio, wciąż jesteś żoną swojej pracy w wieku 34 lat. Planuję włoski ślub”. Uśmiechnęłam się. „Poznałaś już mojego męża?”. Zawołałam go – jej kieliszek szampana zadrżał. Natychmiast go rozpoznała i zamarła.

„Sophio, kochanie” – powiedziała, a jej głos ociekał sztucznym ciepłem. „A to musi być twoja… randka. Tak się cieszę, że znów wychodzisz na zewnątrz. To trudne, prawda? Samotność w twoim wieku? Możliwości są tak ograniczone”.

Zwróciła wzrok na Alexandra, mierząc go wzrokiem od stóp do głów z lekceważącą wyższością. Nie poznawała go. Dla niej był po prostu mężczyzną w dobrze dopasowanym smokingu – prawdopodobnie „randką z litości” dla pracoholiczki Sophii.

„Jestem Christina” – powiedziała, wyciągając rękę. „Narzeczona Ryana. Organizujemy ślub w Toskanii. To bardzo ekskluzywne wydarzenie”.

Aleksander wziął ją za rękę, a jego wyraz twarzy wyrażał uprzejmy, lodowaty dystans. „Jestem Aleksander. A Sophia nigdy nie jest „samotna”, Christino. Jest centrum swojego wszechświata. Mam po prostu szczęście, że krążę wokół niej”.

Ryan podszedł, blady na twarzy. Natychmiast rozpoznał Aleksandra. Powietrze w małym kręgu nagle wydawało się zamknięte próżniowo.

„Panie Chen” – wyjąkał Ryan, a jego ręka drżała, gdy sięgał po kieliszek do szampana. „Nie zdawałem sobie sprawy… To znaczy, rozmawialiśmy przez…

nasze zespoły prawne”.

Alexander nie wziął Ryana za rękę. Objął mnie w talii. „Tak, Mitchell. Próba zablokowania przez twoją firmę przejęcia Grupy Vector była… nietrafiona. Wyraźnie byłeś rozproszony innymi sprawami. Może powinieneś był poświęcić więcej czasu na due diligence, a mniej na… manewry społeczne”.

Christina patrzyła na nich z lekko otwartymi ustami. „Czekaj… Alexander Chen? Ten miliarder?”

Alexander ją zignorował. Spojrzał na mnie z góry, a w jego oczach malowała się dzika, opiekuńcza miłość. „Sophia, zdaje się, że rozpoczynają aukcję. Mamy znaleźć nasz stolik?”

Kiedy odchodziliśmy, poczułam na plecach ogromny ciężar ich szoku. To było lepsze niż jakakolwiek obelga, jaką mogłabym im wyrządzić. To był absolutny, niezaprzeczalny dowód na to, że próbując ukraść mi życie, odziedziczyli po sobie jedynie przeciętność.