Powiedziałem mamie, że się przeprowadzam, a ona założyła, że ​​to będzie jakaś podupadająca dzielnica slumsów na obrzeżach. Żeby mnie upokorzyć, przyprowadziła na parapetówkę pięćdziesięciu krewnych. Ale kiedy dotarli pod wskazany adres, wszyscy oniemiali z wrażenia.

2. Parada Pogardy
Sobota nadeszła z impetem. Temperatura sięgała 40 stopni Celsjusza, co sprawiało, że asfalt mienił się, a emocje sięgały zenitu.

W rezydencji Gable’ów przygotowania do „parapetówki” wyglądały raczej jak przygotowania do inwazji. Martha zmobilizowała wojsko.

Dziesięć pojazdów ustawiło się w kolejce na podjeździe i wzdłuż krawężnika. Były tam zardzewiałe pickupy z naklejkami na zderzakach „Nie deptać po mnie”, minivany bez kołpaków i SUV-y, które widziały lepsze dekady. Zebrało się pięćdziesięciu krewnych Marka, kipiących ekscytacją z powodu publicznej egzekucji.

„Dobra, słuchajcie!” krzyknęła Martha z ganku, trzymając notes. „Zorganizujemy godne pożegnanie Marka i jego… żony… jedziemy na South Side!”

Z tłumu rozległy się wiwaty. Wujek Jim otworzył piwo z hukiem, mimo że była 11:00. Ciocia Becky pomachała plastikową torbą.

„Zatrzymałam się w sklepie Dollar Tree!” krzyknęła Becky. „Kupiłam jej prezenty na parapetówkę!”

Wyciągnęła butelkę bezzapachowego wybielacza. „Żeby usunąć plamy z miejsca zbrodni z dywanu!”

Rodzina ryknęła śmiechem.

„Kupiłem im pułapkę na myszy!” krzyknął kuzyn Earl, unosząc drewnianą pułapkę. „I puszkę fasoli! Na wypadek, gdyby skończyły im się bony żywnościowe!”

Marta promieniała. To była jej chwila. Była dobroczynną królową, obdarzającą chłopów jałmużną, jednocześnie przypominając wszystkim o ich miejscu.

„Wyruszamy!” – rozkazała.

Konwój uruchomił silniki, buchając spalinami w lepkie powietrze. Martha prowadziła samochód na czele, jasnobrązowy sedan, który pachniał stęchłymi papierosami. Mark siedział na miejscu pasażera, wyglądając na znudzonego. Elena siedziała z tyłu, w za dużych okularach przeciwsłonecznych i prostej białej sukience letniej.

„Więc, Eleno” – krzyknęła Martha, przekrzykując ryk silnika. „Zabrałaś gaz pieprzowy? Słyszałam, że sąsiedzi w okolicy są bardzo… przyjaźni.”

„Myślę, że będziemy bezpieczni, Marto” – powiedziała Elena, wyglądając przez okno.

„Bezpieczni? Kochanie, nie jesteś bezpieczna, jeśli nie masz ogrodzenia i psa. Ale chyba żebracy nie przebierają w środkach.”

Martha wpisała adres do GPS-a w telefonie. „Zobaczmy, gdzie jest to wysypisko.”

GPS obliczył trasę.

„Skręć w prawo na autostradę 9” – poinstruował mechaniczny głos.

„Autostrada 9?” Martha zmarszczyła brwi. „To prowadzi na północ. South Side to… południe”.

„Może są jakieś roboty drogowe” – mruknął Mark. „Po prostu trzymaj się mapy, mamo”.