Moja rodzina porzuciła mnie po wypadku – zamiast tego postanowili uratować moją siostrę. Pięć lat później zobaczyłam ich ponownie na jej ślubie. Kiedy ojciec mnie zauważył, zamarł. „Dlaczego jeszcze żyjesz?” – zapytał, po czym zwrócił się do mojej siostry. Zająknęła się. Myślałam, że to wszystko gra – dopóki pan młody nie wystąpił. To, co powiedział, kompletnie mnie zdruzgotało.

„Clara? Mogłabyś tu przyjść?”

Serce Clary zatrzepotało. Tej części nie przećwiczyła. Wiedziała, że ​​Liam planuje zdemaskować Vanessę. Ustalili zaproszenie, termin. Ale nie wiedziała, co będzie dalej.

Wyszła z ławki. Jej utykanie było zauważalne, ale nie próbowała tego ukryć. Szła nawą – nawą, która została udekorowana dla jej mordercy. Goście rozstąpili się przed nią, a ich miny zmieniały się z osłupienia w podziw. W czarnej sukni, poruszając się z bolesną determinacją, wyglądała bardziej dostojnie niż Vanessa kiedykolwiek w białej koronce.

Kiedy dotarła do ołtarza, Liam nie czekał. Zszedł na dół, żeby się z nią przywitać. Nie przejmował się różnicą wzrostu ani widownią. Ujął jej twarz w dłonie, kciukami obrysowując delikatne blizny wzdłuż linii żuchwy.

„Przepraszam, że zajęło to pięć lat” – wyszeptał łamiącym się głosem. „Nie mogłem do ciebie przyjść, dopóki nie wiedziałem, że jesteś bezpieczna. Nie mogłem ryzykować, że spróbuje ponownie, wiedząc, że nadal cię kocham”.

„Wiedziałam” – odszepnęła Clara. „Kiedy nie przyszłaś do szpitala… nienawidziłam cię przez miesiąc. Ale potem zobaczyłam kwiaty. Dzwonki. Nikt inny nie wiedział, że to moje ulubione”.

„Musiałem je wysłać anonimowo” – powiedział Liam. „To był jedyny sposób”.

Znów sięgnął do kieszeni. Tym razem nie wyciągnął pendrive’a. Wyciągnął małe aksamitne pudełeczko. To nie było to samo pudełko, którego użył podczas ceremonii z Vanessą. Ten pierścionek był jaskrawym, dziesięciokaratowym diamentem, który Vanessa sama wybrała.

Ten pierścionek był inny. Był vintage. W stylu art déco. Głęboki, granatowy szafir otoczony maleńkimi, bezkonfliktowymi diamentami.

„Kupiłem go pięć lat i tydzień temu” – powiedział Liam. „Przed katastrofą. Miałem cię o to zapytać w weekend, kiedy pojechaliśmy nad morze”.

Łzy w końcu popłynęły po policzkach Clary. „Zachowałaś go?”

„Nigdy nie zamierzałem go nikomu innemu dać” – powiedział Liam. Uklęknął na jedno kolano. Słychać było zbiorowy wdech powietrza z sali.

„Clara Sterling. Jesteś najsilniejszą osobą, jaką znam. Jesteś jedyną kobietą, której kiedykolwiek zaufałem. To miejsce, ta impreza… jest skażona. Ale moja miłość nie. Czy wyjdziesz za mnie? Może nie dzisiaj, może nie tutaj… ale obiecasz mi, że moja przyszłość należy do ciebie?”

Clara spojrzała na niego z góry. Spojrzała ponad nim na ocean, wzburzony i dziki. Spojrzała na ojca, który siedział zgarbiony w ławce, z głową w dłoniach, zrujnowany człowiek.

Uświadomiła sobie, że nie obchodzi jej żaden z nich. Obchodził ją tylko mężczyzna klęczący przed nią, mężczyzna, który przeszedł przez piekło i poślubił potwora tylko po to, by zapewnić jej bezpieczeństwo.

„Tak” – powiedziała Clara czystym i silnym głosem. „Tak. Ale uciekajmy stąd”.

Liam roześmiał się – szczerym, radosnym śmiechem, który przełamał czar popołudnia. Wstał i wsunął pierścionek na jej palec. Pasował idealnie.

„Myślałem, że nigdy nie poprosisz” – powiedział.

Złapał ją za rękę. „Uciekać?”

„Nie mogę uciekać” – uśmiechnęła się krzywo, stukając się w nogę.