Moja rodzina porzuciła mnie po wypadku – zamiast tego postanowili uratować moją siostrę. Pięć lat później zobaczyłam ich ponownie na jej ślubie. Kiedy ojciec mnie zauważył, zamarł. „Dlaczego jeszcze żyjesz?” – zapytał, po czym zwrócił się do mojej siostry. Zająknęła się. Myślałam, że to wszystko gra – dopóki pan młody nie wystąpił. To, co powiedział, kompletnie mnie zdruzgotało.

Marcus Sterling odwrócił głowę. Zobaczył Clarę. Na jego twarzy nie malował się strach, lecz zimna, wybuchowa furia. Ścisnął ramię Vanessy, pociągając ją do przodu, zmuszając do kontynuacji konkursu piękności.

Clara odchyliła się do tyłu, krzyżując nogi. Blizny na jej ramionach były ukryte pod długimi rękawami, ale blizny na jej duszy były odsłonięte po raz pierwszy od pół dekady. Ona

Nie była duchem, jakim chcieli ją widzieć. Była nawiedzająca.

2. Reakcje postaci: Zdrada ojca
Ceremonia rozpoczęła się duszącym napięciem. Ksiądz, zdenerwowany mężczyzna, który wyraźnie wyczuł spadek ciśnienia atmosferycznego w sali, pospiesznie odmówił modlitwy na rozpoczęcie. Vanessa stała przy ołtarzu, sztywno wyprostowana. Co chwila zerkała przez ramię, sprawdzając tył sali, jakby spodziewała się, że Clara wyciągnie broń.

Klara nie potrzebowała broni. Znała prawdę.

Nagle Marcus Sterling odsunął się od ołtarza, gdzie właśnie „oddał” swoją córkę. Zamiast zająć miejsce w pierwszym rzędzie, odwrócił się i pomaszerował z powrotem nawą. Goście poruszyli się niespokojnie. Tego nie było w programie.

Marcus zatrzymał się w ostatniej ławce. Nachylił się nad Clarą, zasłaniając światło. Z bliska pachniał drogą szkocką i starą skórą – zapachem dzieciństwa Clary, zapachem jej traumy.

„Masz tupet” – syknął cicho, a jego głos wibrował jadem. „Pokazywać się tu. Po tym wszystkim, co zrobiłaś, żeby zniszczyć tę rodzinę”.

Clara spojrzała na niego przez ciemne okulary, po czym powoli je zdjęła. Jej oczy były suche. „Cześć, tato. Też miło cię widzieć”.

„Wynoś się” – rozkazał. Wyciągnął rękę i chwycił ją za ramię. Jego uścisk był bolesny, wbijał się dokładnie w miejsce, gdzie metalowa płytka trzymała teraz jej kość ramienną. „Jeśli będę musiała, wezwę ochronę, żeby cię stamtąd wyciągnęła”.

„Puść mnie” – powiedziała Clara, a jej głos brzmiał upiornie spokojnie.

„Po co tu jesteś, Claro? Żeby zawstydzić siostrę? Żeby żebrać o pieniądze? A może po prostu żeby być złośliwa?”

„Zostałam zaproszona” – skłamała gładko Clara.