Moja 11-letnia córka wróciła do domu ze złamaną ręką i siniakami na całym ciele. Po tym, jak szybko zawiozłam ją do szpitala, pojechałam prosto do szkoły, żeby znaleźć łobuza – tylko po to, żeby odkryć, że jego rodzicem jest moja była. Zaśmiał się na mój widok. „Jaka matka, taka córka. Obie nieudaczniczki”. Zignorowałam go i zaczęłam wypytywać chłopaka. Popchnął mnie i prychnął: „Mój tata finansuje tę szkołę. Ja ustalam zasady”. Kiedy zapytałam, czy skrzywdził moją córkę, a on odpowiedział, że tak, podjęłam decyzję. „Mamy dowody”. Wybrali niewłaściwe dziecko – córkę Sędziego Naczelnego.

Sześciu mężczyzn i kobiet w

Do pokoju wtargnęli w pełnym rynsztunku taktycznym. Na ich piersiach, wytłuszczonymi żółtymi literami, widniał napis: JUDICIAL MARSHAL SERVICE.

Mieli przy sobie tasery. Mieli przy sobie opaski zaciskowe. I nie wyglądali na to, żeby z nikim grali w golfa.

„Federalni Marszałkowie!” krzyknął dowódca. „Niech nikt się nie rusza! Ręce tam, gdzie ich widzę!”

Rozdział 4: Proces na miejscu
Twarz Richarda z czerwonej zmieniła się w przerażający odcień popielatej szarości.

„Co to jest?” pisnął. „Ja… ja jestem Richard Sterling! Wiecie, kim jestem? Znam burmistrza!”

Zrobiłam krok naprzód. Sięgnęłam do mojej torebki „Goodwill” i wyjęłam skórzany portfel. Otworzyłam go.

Złota odznaka Prezesa Sądu Najwyższego Stanu zalśniła w świetle jarzeniówek.

„Burmistrz odpowiada przed prawem, Richard” – powiedziałem, a w moim głosie słychać było autorytet sędziego. „A w tym okręgu to ja jestem prawem”.

Richard wpatrywał się w odznakę. Oczy mu się wyszły z orbit. „Ty… ty jesteś sędzią?”

„Jestem Sędzią Naczelnym” – poprawiłem. „Co oznacza, że ​​nadzoruję wszystkich innych sędziów, których uważasz za swoich”.

Zwróciłem się do Głównego Marszałka. „Funkcjonariuszu, proszę aresztować tego mężczyznę. Zarzuty: napaść trzeciego stopnia, narażenie nieletniego na niebezpieczeństwo, zastraszanie świadków i usiłowanie przekupstwa funkcjonariusza sądowego”.

„Przekupstwo?” – wyjąkał Richard. „Nie przekupiłem cię!”

„Zaoferowałeś mi pięć tysięcy dolarów za umorzenie śledztwa w sprawie napaści na twojego syna” – powiedziałem. „To przekupstwo”.

Marszałkowie wkroczyli do akcji. Nie byli delikatni. Obrócili Richarda i rzucili go twarzą w dół na biurko Dyrektora – to samo, na którym przed chwilą opierał stopy.

„Zejdź ze mnie!” krzyknął Richard. „To błąd! Mój prawnik zabierze ci odznaki!”

„Masz prawo milczeć” – wyrecytował Marszałek, zaciskając kajdanki, aż Richard się skrzywił. „Radzę ci z tego skorzystać”.

Max, widząc swojego niezwyciężonego ojca roztrzaskanego o biurko, zaczął lamentować. „Tato! Mówiłeś, że możesz kupić wszystko! Niech przestaną!”

Spojrzałam na chłopca. Część mnie – ta z matki – poczuła ukłucie litości. Był potworem, ale potworem stworzonym przez ojca. Ale część mnie, Sędziego, dostrzegła zagrożenie dla społeczeństwa, które należało zbadać.

„Panie oficerze” – powiedziałam. „Nieletni ma zostać umieszczony w areszcie dla nieletnich do czasu rozprawy. Zaatakował funkcjonariusza i spowodował ciężkie obrażenia ciała u innego nieletniego”.