Wydawała się miła, sama wszystko ugotowała i spojrzała na mnie, jakby pierwszy kęs był odliczaniem czasu.

Cofnęła się, jakby moje słowa były ciosem.

„Chroniłam rodzinę”.

„Zrobiłaś krzywdę nastolatkowi?”

Głos mi zadrżał na chwilę, ale nie odwróciłam wzroku.

„Niczego nie chronisz”.

„Po prostu kontrolujesz”.

Syreny zbliżały się.

Wzrok Karen przeszukiwał ulicę, kuchnię, mnie – szukając jakiejś drogi ucieczki.

Dwa radiowozy i karetka pogotowia przyjechały niemal jednocześnie.

Ratownicy medyczni przyjechali pierwsi, szybko i profesjonalnie.

Jeden uklęknął obok mnie, zadając pytania, sprawdzając jednocześnie puls i oddech.

Drugi sprawdził lekki obrzęk na mojej twarzy i zaczerwienienie na szyi.

„Masz EpiPen?” – zapytał.

„W mojej torbie” – odpowiedziałam.

„W bocznej przegródce”.

Przejęli kontrolę – ostrożnie, szybko, profesjonalnie.

Karen pozostała w drzwiach, starając się wyglądać na zaniepokojoną, starając się wyglądać jak dorosły, który przewodzi.

Podszedł do niej policjant.

„Proszę pani, proszę wyjść”.