Wydawała się miła, sama wszystko ugotowała i spojrzała na mnie, jakby pierwszy kęs był odliczaniem czasu.

„Odłóż telefon” – powiedział, a jego głos drżał z gniewu.

„Nie zniszczysz mojej rodziny”.

Nie odwróciłam wzroku.

„Myślisz o rodzinie mojego ojca”.

Wykrzywił się.

„Wybrał mnie”.

„I wybierze prawdę” – powiedziałam.

„Jeśli ułatwię mu to zobaczyć”.

Wtedy Karen rzuciła się – szybko, wściekła – na mój telefon.

Cofnęłam się, serce waliło mi jak młotem, i krzyknęłam: „Ethan!”.

Rozległ się dźwięk cichych kroków nad głową.

A potem kolejny.

Karen zamarła w pół ruchu, jej oczy rozszerzyły się, gdy senny głos chłopca ucichł: „Mamo?”

„Ethan” – zawołałem – „zostań tam, gdzie jesteś i nie schodź”.

Głos Karen się załamał.

„Wracaj do łóżka!”

Ethan nie odpowiedział.

Karen odwróciła się do mnie, szepcząc, grożąc.

„Jeśli powiesz choć słowo…”

Podniosłem słuchawkę.

„Już to powiedziałem”.

I właśnie wtedy – jakby wszechświat zdecydował, że nie ma już władzy nad czasem – moje ciało dało pierwszy sygnał ostrzegawczy: gorące mrowienie na karku, subtelne, ale realne.

Karen to zobaczyła.

Jej oczy rozszerzyły się z mdłą ulgą.

„Jest tam” – wyszeptała.

Nie spanikowałem.

Ruszałem się.

Złapałem torbę, pozwoliłem telefonowi kontynuować nagrywanie i ruszyłem do drzwi wejściowych.

Karen pobiegła za mną, jej głos brzmiał coraz głośniej.

ett.

„Dokąd ty się wybierasz?”

„Nie wybierasz się tak po prostu!”