Wydawała się miła, sama wszystko ugotowała i spojrzała na mnie, jakby pierwszy kęs był odliczaniem czasu.

Kiedy poczułam mrowienie na skórze, jego twarz rozjaśniła się ulgą – dopóki nie wstałam, nie wyjęłam telefonu i nie zadzwoniłam pod 911.

Chciał, żebym milczała na zawsze… a ja zadbałam o to, żeby cały dom usłyszał prawdę.

Karen zamarła na pół sekundy, po czym zebrała się w sobie i uśmiechnęła ostro.

„Addison, jesteś wyczerpany” – powiedziała.

„Zawsze wyobrażasz sobie groźby” – odpowiedziała.

Ugryzłam kolejny kęs – mały, odmierzony – i nie spuszczałam z niego wzroku.

Serce biło mi szybko, ale ręka była twarda.

Telefon obok mojego talerza nie był do taty.

Już odebrał.

Karen nie zauważyła małej czerwonej kropki.

Widział mój spokój.

To go właśnie zmyliło: nie zareagowałam tak, jak planował.

„Nie podoba ci się?” – upierał się, podchodząc bliżej.

„Mogę ci zrobić coś innego”.

„Nie” – powiedziałam.

„Idealnie”.

Zmrużył oczy.

„Dziwnie się zachowujesz”.

Odłożyłam widelec.

„Gdzie naprawdę jest Ethan?”