Moja szwagierka ze mnie kpiła. „Jesteś tylko księgową”. Otworzyłam torbę i położyłam swoją federalną odznakę na jej talerzu. Zbladła. Jej ręka zaczęła się trząść. Weszło dwóch agentów i skuło ją… podczas jej własnej kolacji urodzinowej. „Nie jestem księgową” – wyszeptałam. „Jestem śledczym”

„Mam kwalifikacje” – powiedziałam.

Celeste zatoczyła się do tyłu, jakbym ją uderzyła.

„To sprawa osobista!” – syknęła, obracając się w stronę pokoju. „Ona jest zazdrosna! Czekała, żeby mnie zniszczyć!”

„Oszustwo elektroniczne” – wyliczyła spokojnie Nora Kim. „Spisek. Kradzież funduszy publicznych. Pranie brudnych pieniędzy. Przeszkadzanie w pracy”.

Matka Ezry wydała z siebie cichy, urażony dźwięk. „Celeste… czy to prawda?”

„Nie! Oczywiście, że nie! To pułapka!”

Talbot wyciągnął telefon i stuknął w ekran. Dźwięk wypełnił pomieszczenie. Głos Celeste, pewny siebie i jednoznaczny.

„Spokojnie. Audytorzy gonią za papierem. My mamy tusz.”

Calvin usiadł mocno.

Celeste rzuciła się po telefon. Nora stanęła między nimi. „Nie.”

„Nie masz żadnych dowodów!” krzyknęła Celeste.

Otworzyłem teczkę i wyjąłem teczkę. „Mam dowody.”

Otworzyłem ją na zdjęciach sejfu za obrazem. Celeste zamarła.

„Ty podstępny mały…”

„Język” – ostrzegł Talbot.

Ezra pochylił się, a jego głos brzmiał jak stal. „Skłamałeś. Chwaliłeś się interesami, podczas gdy moja żona gromadziła dowody, żeby powstrzymać cię przed kradzieżą od rządu.”

„Nikomu nie szkodziłam!” krzyknęła Celeste. „Myślisz, że bogatych inwestorów to obchodzi?”

„Przekierowałaś fundusze emerytalne” – powiedziałam, a mój głos przebił się przez jej histerię. „Ludzie, którzy pracowali całe życie. Okradłaś ich”.

Nora skinęła głową w stronę agentów. „Pani Alden. Ręce za plecami”.

„To mój dom!” – krzyknęła Celeste, gdy zatrzasnęły się kajdanki.

„Nie” – powiedziałam, wstając. „Ten dom został kupiony za wyprane pieniądze. Jest objęty nakazem zajęcia”.

Celeste wykręciła się w uścisku agentów, tusz do rzęs rozmazał się po jej twarzy. Spojrzała na mnie, a jej oczy płonęły nienawiścią.

„Pożałujesz tego” – warknęła.

Spotkałam się z jej wzrokiem. „Nie sądzę. Ale możesz”.

A potem zniknęła. Stukot jej obcasów na marmurze ucichł, pozostawiając jedynie dźwięk zrujnowanej urodzinowej kolacji.

Część 6: Krwawienie

Rano po aresztowaniu w naszym biurze panował ruch. Telefony dzwoniły bez przerwy. Wezwania sądowe poszybowały w górę.

Nora Kim weszła do mojego biura z segregatorem tak grubym, że mógłby zabić człowieka. „Konfiskaty na morzu?”

„Trzy potwierdzone” – powiedziała. „Dwa na Kajmanach, jeden trust na Azorach. Pseudonim Calvina jest wszędzie.”

Odchyliłem się do tyłu. Odzyskano sto pięćdziesiąt milionów. Brzmiało to jak zwycięstwo. W rzeczywistości oznaczało to, że było o wiele więcej do ukradzenia.

Ezra nie poszedł do pracy. Siedział w domu, czytając nagłówki w telefonie.

Norwell & Finch C

EO aresztowany za masowe oszustwo.

Zdjęcie, którego użyli, było niepochlebne. Celeste w kajdankach, rozczochrana, odwracając wzrok od kamer.

Matka Ezry zadzwoniła do mnie, płacząc. „Rowan… to nasz dom…”