I to go przeraziło.
W aksamitnym fotelu siedziała Isabella Moretti, matka Luki.
Kiedyś salonowa, jej twarz pojawiała się na balach charytatywnych i w kolorowych magazynach, teraz miała pusty wzrok, niewyspana od tygodni.
„Nie mogę już patrzeć, jak cierpi” – wyszeptała łamiącym się głosem.
Dominic spojrzał na zegarek.
„To już ostatnia” – powiedział chłodno. „Jeśli ta pielęgniarka zawiedzie, przejmę władzę nad krajem.
Albo zamknę wszystkie szpitale w mieście, dopóki ktoś mi nie odpowie”.
Na zewnątrz żelazna brama powoli się otworzyła.
Biała Toyota Corolla, mająca co najmniej piętnaście lat, z hukiem wjechała na długi podjazd.
Wysiadła Emily Carter.
Jej fartuch pielęgniarski był wyblakły od wielokrotnego prania.
Jej buty były praktyczne, zniszczone przez pracę na dwie zmiany w Szpitalu Stanowym w Brooklynie.
Pochodziła z zatłoczonych korytarzy i niedostatecznie obsadzonych oddziałów – miejsc, gdzie ludzie przeżywali, bo nie mieli innego wyboru.
Ale jej wzrok był bystry. Czujny. Ciekawy.
Żyrandole nie robiły na niej wrażenia.
Przyszła po cierpiące dziecko.
Zanim dotarła do pokoju dziecięcego, ktoś zablokował jej drogę.
Margaret Moretti.
Matka Dominica.
Perły. Garnitur w kolorze kości słoniowej. Srebrne włosy spięte w ciasny kok. Jej spojrzenie było tak zimne, że mogło zamrozić szkło.
„To” – powiedziała powoli Margaret, mierząc Emily wzrokiem – „to jest to, na co mój syn wydał miliony na prawdziwych lekarzy, a tak za to zapłacił?”
„Jestem tu dla dziecka” – odparła spokojnie Emily. „Nie po twoją aprobatę”.
Margaret podeszła bliżej.
„Jeśli będziesz sprawiać kłopoty tej rodzinie, nigdy więcej nie będziesz praktykować medycyny”.
Głęboki głos przeciął napięcie.
„Mamo. Dość”.
Dominic wyszedł z cienia korytarza.
Spojrzał na Emily, jakby była częścią procesu.
„Masz godzinę” – powiedział. „Piętnastu ekspertów zawiodło. Nie marnuj mojego czasu”.
Emily spojrzała na niego bez mrugnięcia okiem.
„Groźby nie pomogą twojemu synowi. Jeśli chcesz rezultatów, pozwól mi działać”.
Leave a Comment