Nigdy nie powiedziałam rodzicom, kim naprawdę jest mój mąż. Dla nich był po prostu nieudacznikiem w porównaniu z mężem mojej siostry, prezesem zarządu. Zaczęłam rodzić przedwcześnie, gdy mąż był za granicą. Poród mnie rozsadzał, a głos mojej matki był żenujący. „Pospiesz się, mam plany na kolację z twoją siostrą” – poprosiłam ojca, żeby zadzwonił pod 911, ale on tylko obojętnie czytał gazetę. W najbardziej bezradnej chwili mojego życia byłam zupełnie sama – aż do lądowania helikoptera.

„Mam wspólne konto z najbogatszym człowiekiem w Nowym Jorku” – powiedziałem. „Płaciłem za wszystko, bo rozpaczliwie chciałem, żebyś mnie kochał. Myślałem, że jeśli ułatwię ci życie, w końcu mnie dostrzeżesz”.

Spojrzałem na Marcusa. „Byłem niewidzialnym bankomatem. Ale bankomat się zepsuł”.

„Eleno, proszę” – powiedział mój ojciec, obficie się pocąc. „Jesteśmy rodziną. Nie możesz po prostu…”

„Victorze” – przerwał Marcus. „Sprawdź telefon”.

Victor wyciągnął telefon. „Moja poczta… wybucha. Moi inwestorzy…”

„Odłączyłem wtyczkę” – powiedział spokojnie Marcus. „Blackwood Group była cichym sponsorem pożyczek dla twojej firmy. Właśnie ich wezwałem. Jesteś bankrutem, Victorze. Od dziesięciu minut”.

„A dom” – Marcus zwrócił się do moich rodziców. „Elena jest właścicielką weksla hipotecznego. Kupiła go od banku w zeszłym roku, żeby powstrzymać ich przed zajęciem cię. Właśnie przeniosła własność na mnie”.

Nachylił się do twarzy mojego ojca.

„Zejdź z mojej posesji. Masz godzinę na opuszczenie domu. Potem wypuszczę psy”.

Rozdział 5: Odrzucenie Złotego Dziecka
Rezultaty były szybkie i brutalne.

Oglądałam to z bezpiecznego miejsca w szpitalnym telewizorze, gdzie lokalne wiadomości relacjonowały „Skandal roku”. Nagłówek brzmiał: Prezes Blackwood ujawnia swoją tajną tożsamość; teściowie eksmitowani w hańbie.

Moi rodzice nie mieli godziny. Zajęło im dwadzieścia minut, żeby zabrać biżuterię i ubrania, zanim ochrona Blackwood wyprowadziła ich z budynku.

Nie mieli dokąd pójść. Odrzucono ich karty kredytowe – dodatkowe karty, które spłacałam. Ich „przyjaciele” z klubu wiejskiego przestali odbierać telefony w chwili, gdy tylko dotarła do nich wiadomość, że są bez środków do życia.

Zdesperowani, pojechali swoim zapakowanym sedanem do apartamentu Clary i Victora w centrum miasta.

Mieliśmy transmisję z ochrony z holu budynku. Nie powinnam była tego oglądać, ale nie mogłam oderwać wzroku.

Moja mama waliła w szklane drzwi holu. „Clara! Clara, wpuść nas! To mama!”

Clara zeszła do holu. Nie miała już na sobie markowych ubrań. Miała na sobie dresy, rozmazany makijaż. Wyglądała na spanikowaną.

„Odejdź!” krzyknęła Clara przez szybę.

„Clara, nie mamy dokąd pójść!” wrzasnął mój ojciec. „Elena zajęła dom! Musimy zostać z tobą, dopóki to się nie skończy!”

„Zostań ze mną?” Clara zaśmiała się histerycznie. „Wiesz, co się stało? Victor jest pozwany o oszustwo, bo nie może spłacić pożyczek. Właściciel właśnie dał nam nakaz eksmisji! Jutro tracimy penthouse!”

„Ale… jesteśmy rodziną!” krzyknęła Linda. „Zawsze traktowaliśmy cię najlepiej, Claro! Daliśmy ci wszystko!”

„I dlatego jesteś dla mnie teraz bezużyteczna!” krzyknęła Clara, a jej twarz wykrzywiła się w brzydkiej wściekłości. „Postawiłaś na złego konia! Potraktowałaś Elenę jak śmiecia, a teraz ona jest królową, a ja nikim! To twoja wina! Gdybyś jej nie zostawiła na podłodze, Marcus by nas nie zniszczył!”

„Clara, proszę!”

„Nie