Powoli się odwróciłem. Hassan, świeżo poślubiony mąż mojej siostry, stał kilka kroków ode mnie w cieniu. Jego dopasowana marynarka smokingowa była rozpięta, jedwabny krawat znacznie poluzowany. Wyglądał dokładnie jak mężczyzna, który rozpaczliwie potrzebuje chwili wytchnienia od duszącego oczekiwania perfekcji.
Z bliska, pozbawiony błysków fleszy i pochlebstw krewnych, wyglądał znacznie mniej jak pewny siebie, triumfujący pan młody, którym wszyscy się zachwycali, a znacznie bardziej jak człowiek uwięziony we własnych, pędzących myślach.
„Powinnaś być w środku” – powiedziałam ostrożnie, zachowując pełen szacunku dystans. „To dosłownie twój ślub”.
Posłał mi słaby, zmęczony uśmiech, podchodząc bliżej do balustrady. „Jestem w pełni świadoma”.
Zapadła między nami ciężka, gęsta cisza. Była ciężka, ale o dziwo, wcale nie niezręczna.
„Naprawdę nie zdawałem sobie sprawy” – kontynuował Hassan, patrząc na panoramę miasta, a nie na mnie – „że twoja rodzina tak bardzo bagatelizuje twoje istnienie”.
Zaśmiałam się cicho, gorzko. „Nie bagatelizują mnie, Hassanie. Oni mnie definiują”.
„A ciebie definiują zupełnie niewłaściwie” – stwierdził, a jego głos nagle stał się stanowczy i autorytatywny.
Jego zmiana tonu natychmiast przykuła moją uwagę. Odwróciłam się do niego. „Co dokładnie masz na myśli?”
Hassan zrobił krok bliżej, zniżając głos tak, by ledwo niósł się na wietrze. „Jesteś założycielem i głównym dyrektorem operacyjnym Sapphire Domestic Services. Prawda?”
Serce podskoczyło mi do gardła. „Tak” – odpowiedziałem powoli, czując narastający instynkt obronny. „Dlaczego?”
Uważnie wpatrywał się w moją twarz w półmroku, jakby próbował zweryfikować jakiś kluczowy fragment danych. „Moja firma podpisała w zeszłym miesiącu ogromną, wieloletnią umowę z Sapphire na zarządzanie obiektami”.
Przez ułamek sekundy myślałem, że wiatr zniekształcił jego słowa.
„Pani firma?”
Leave a Comment