Podczas kolacji moja córka cicho wsunęła przede mnie złożoną karteczkę. „Udawaj, że jesteś chory i wynoś się stąd” – głosił napis. Nie rozumiałem – ale coś w jej oczach sprawiło, że jej zaufałem. Posłuchałem więc jej instrukcji i wyszedłem. Dziesięć minut później… w końcu zrozumiałem, dlaczego mnie ostrzegła.

Nie miałyśmy więcej czasu. Usłyszałyśmy kroki na korytarzu, a potem głos Richarda. „Helen? Sarah? Jesteś tam?”

Spojrzałam szybko na córkę. Nie mogłyśmy teraz wyjść przez korytarz. Zobaczyłby nas. Okno sypialni wychodziło na podwórko, ale byłyśmy na drugim piętrze – niebezpieczny upadek.

„Zostań tam, gdzie jesteś” – wyszeptałam. „Będziemy udawać, że tylko rozmawiałyśmy.”

Drzwi się otworzyły i Richard wszedł, a jego wzrok natychmiast…

Wpatrywał się w przestraszoną twarz Sary. „Wszystko w porządku?” zapytał swobodnym tonem, ale jego oczy były czujne i podejrzliwe.

„Tak” – odpowiedziałam, starając się brzmieć normalnie. „Sarah nadal ma ból głowy. Przyszłam sprawdzić, czy czegoś nie potrzebuje”.

Richard przyglądał nam się przez chwilę, lekko mrużąc oczy. „Rozumiem. A tobie, kochanie, ból głowy już trochę lżej?”

„Trochę” – skłamałam. „Chyba mogę już wracać na imprezę”.

Uśmiechnął się, ale uśmiech nie sięgnął jego oczu. „Doskonale. A tak przy okazji, zrobiłam tę specjalną herbatę, którą lubisz. Czeka na ciebie w kuchni”.

Żołądek mi się ścisnął. Herbata. Pułapka, o której wspominał przez telefon. „Dziękuję, ale chyba dziś odpuszczę. Lek…”

„Nalegam” – przerwał mi, wciąż przyjaznym tonem, ale z nową stanowczością. „To nowa mieszanka, którą zamówiłem specjalnie dla ciebie. Pomaga też na bóle głowy”.

Zrozumiałam wtedy, jak niebezpieczna jest nasza sytuacja. Jeśli odmówię zbyt gwałtownie, wzbudzę podejrzenia. Jeśli wypiję herbatę, będę miała poważne kłopoty. „Dobrze” – zgodziłam się w końcu, próbując zyskać na czasie. „Zostanę jeszcze kilka minut z Sarą”.

Richard zawahał się, jakby rozważał coś w duchu, po czym skinął głową. „Nie zwlekaj za długo”.