W przerwie obiadowej poszłam do domu sprawdzić, jak czuje się mój chory mąż.

„Proszę pani, to poważny zarzut”.

„Mam nagranie” – powiedziałam spokojnym głosem.

„I podejrzewam, że próbuje sprowadzić do mojego domu nieznane dziecko, aby manipulować opieką i prawem własności”.

Zaprowadzono mnie do pokoju przesłuchań.

Detektyw – detektyw Monroe – odtworzył nagranie dwa razy, a jego twarz z każdą kolejną linijką robiła się coraz bardziej ponura.

Kiedy skończyła, spojrzała na mnie.

„Czy ma pani jakieś dokumenty prawne, do których mąż mógłby mieć dostęp?” – zapytała.

„Tak” – wyszeptałam.

„Sejf.

A pani właśnie powiedziała, że ​​chce go otworzyć, kiedy spałam”.

Monroe skinęła głową.

„W takim razie potraktujemy to jako bezpośrednie zagrożenie” – powiedziała.

„Możemy zapewnić monitoring i ochronę do czasu odzyskania dokumentów.

Powiadomimy panią również o wydaniu nakazu ochrony w nagłych wypadkach”.

Mój telefon znowu zawibrował.

Daniel.

Właśnie dzwoniłeś.

Monroe uniósł rękę.

„Włącz głośnik” – powiedział cicho.

Odebrałam z zaciśniętym gardłem.

„Halo?”

Głos Daniela był cichy i ostrożny.

„Cześć” – powiedział.

„Obudziłem się, a ciebie nie było.

Wszystko w porządku?”

Przełknęłam ślinę.

„Właśnie wracałam do domu na lunch” – powiedziałam neutralnym tonem.

Pauza – zbyt długa.

Potem Daniel cicho się zaśmiał.

„Naprawdę?