W przerwie obiadowej poszłam do domu sprawdzić, jak czuje się mój chory mąż.

Nie były zamknięte.

Znów przeszedł mnie dreszcz.

Bo prawda stała się teraz boleśnie oczywista:

Daniel nie był chory w tym domu.

Zastawił pułapkę – zamienił mój dom w miejsce, w którym czułbym się zbyt zagubiony, zbyt odizolowany i zbyt „niestabilny”, by stawić opór.

Ale tym razem nie byłem sam.

I nie wszedłem bez świadków.