To była nasza 30. rocznica ślubu i myślałam, że w końcu zrobił coś miłego — aż do momentu, gdy dał mi małe pudełko w pralni.

Teraz” – warknęła Lena.

„Nie wdawaj się w dyskusję.

Nie negocjuj”.

Pobiegłam – mijając wózki sklepowe, matkę z małym dzieckiem – w ostre jarzeniówki sklepu.

Mój oddech był szybki i głośny w uszach, gdy zmierzałam w stronę obsługi klienta, z jedną przerażającą myślą:

Skoro Mark potrafił wcisnąć mi pierścionek na palec w pralni, co innego mógł robić po cichu – przez lata?

Obsługa klienta to małe okienko z przodu, przy którym siedział nastolatek z identyfikatorem TREVOR.

Uniósł wzrok, szeroko otwierając oczy.

„Proszę pani…”

„Mój mąż jest na zewnątrz” – powiedziałam cicho, ale stanowczo.

„Złapał mnie w domu.

Uciekłam.

Jego

Zrobiłem to.

Potrzebuję kierowcy i ktoś musi zadzwonić na policję, jeśli wejdzie.

Trevor spojrzał w stronę szklanych drzwi.