Przyjęłam na noc bezdomnego mężczyznę, który nosił ortezę na kolano, ponieważ mój syn nie mógł oderwać od niego wzroku, gdy było zimno.

Pan Pritchard westchnął z pogardą.

„Ten budynek działa bez większych problemów”.

Głos Adriana pozostał spokojny.

„Oświetlenie tylnej klatki schodowej całkowicie przestało działać, balustrady na trzecim piętrze są niestabilne konstrukcyjnie, system odpowietrzania suszarki jest poważnie zatkany i stanowi mierzalne zagrożenie pożarowe, a framuga drzwi w mieszkaniu 3C jest krzywa od miesięcy”.

Twarz pana Pritcharda była wyraźnie napięta.

„Kto panu przekazał tę informację?”

„Sam budynek ujawnił te warunki dzięki bezpośredniej obserwacji”.

Ściskało mnie w żołądku, gdy napięcie między nimi rosło.

„Mogę naprawić te usterki w ciągu jednego dnia pracy, zużywając minimalną ilość materiałów” – kontynuował spokojnie Adrian. „W zamian oficjalnie dadzą pani Bennett trzydzieści dni na zapłatę”.

Pan Pritchard zaśmiał się sucho.

„A jaka motywacja motywuje do takiej hojności?”

Adrian odwrócił głowę w stronę poplamionego sufitu.

„Ubezpieczenie OC, przestrzeganie przepisów miejskich, dokumentacja fotograficzna najemców i minimalizowanie ryzyka stanowią wystarczającą motywację”.

Cisza przedłużała się niezręcznie.

Wzrok pana Pritcharda przesunął się z ortezy na kolano Adriana na skrzynkę z narzędziami, a kalkulacja zastąpiła irytację niechętnym pragmatyzmem.

„Trzydzieści dni” – mruknął w końcu. „Wszelkie szkody ponosi pan za nie odpowiedzialność”.

Adrian podał mi odręcznie napisaną umowę z poprzedniego wieczoru.

Pan Pritchard ją podpisał.