Krew zastygła mi w żyłach.
Spojrzałem w dół. W małej szczelinie między drzwiami a framugą dostrzegłem błysk metalu. Zatrzasnęły się na ciężkiej, wewnętrznej zasuwce.
Zamknęli mnie na zewnątrz.
Telefon zawibrował mi w dłoni. Na ekranie pojawił się nowy SMS. Był od mojej mamy.
„Mówimy poważnie. Sam się domyśl”.
Wpatrywałam się w te błyszczące słowa. Moje serce, które waliło z mieszaniną gniewu i niedowierzania, nagle całkowicie zamarło.
Naprawdę to zrobili. Zamknęli mnie poza pokojem hotelowym, do którego mnie zwabili, w mieście oddalonym o tysiące kilometrów od mojego domu, mając przy sobie jedynie ubranie na grzbiecie i małą torbę podręczną, którą udało mi się wyrwać z salonu.
Morska bryza smagnęła przez otwarty korytarz, niosąc nagły, przenikliwy chłód, który nie miał nic wspólnego z temperaturą.
Nie waliłam w drzwi. Nie krzyczałam ich imion. Nie robiłam sceny. Gorący, wściekły gniew, który czułam cały wieczór, natychmiast ostygł, twardniejąc w mojej piersi, tworząc solidną, ciężką bryłę lodu.
Spojrzałam na zamknięte drzwi. Spojrzałem na SMS-a w telefonie.
Odwróciłem się plecami do apartamentu. Zarzuciłem pasek bagażu podręcznego na ramię. Szedłem cicho długim, pustym korytarzem, mijając drogie kompozycje kwiatowe i delikatne, nastrojowe oświetlenie. Zjechałem szklaną windą na parter, przeszedłem przez wystawny hol, w którym zaledwie kilka godzin wcześniej padłem ofiarą zasadzki, i wyszedłem na ścieżkę prowadzącą na plażę.
Księżyc był jasnym, srebrzystym sierpiem na ciemnym niebie. Szedłem po chłodnym, miękkim piasku, aż dotarłem do opuszczonej wieży ratownika.
Usiadłem na piasku, skulony obok drewnianych pali wieży,
Leave a Comment