Powiedział, że moja córka powinna zostać w domu, „żeby nie przynieść wstydu rodzinie”, jakby to był okrutny żart przebrany za radę.

Nie dlatego, że nie chciałam, ale dlatego, że coś innego we mnie się uruchamiało – zimna, zorganizowana, precyzyjna.

Zrobiłam zrzuty ekranu wszystkiego.

Wpisu.

Komentarzy.

Udostępnień.

Znaczników czasu.

Wiadomości, które zaczęły przychodzić na telefon Emmy niczym kamienie rzucane w okno.

Trzeciego dnia włożyłam czarny płaszcz, włożyłam wydrukowane zrzuty ekranu do teczki i pojechałam do gabinetu Vanessy – eleganckiego gabinetu dentystycznego z matowymi szklanymi drzwiami i poczekalnią pachnącą miętą i pieniędzmi.

Recepcjonistka podniosła wzrok.

„W czym mogę pomóc?”

„Tak” – odpowiedziałam i przeszłam obok niej, zanim zdążyła mnie zatrzymać.

„Szukam Vanessy”.

Vanessa wyszła z korytarza z gotowym już uśmiechem – dopóki nie zobaczyła mojej twarzy i teczki w mojej dłoni.

Jej koledzy zamilkli.

A ja szłam dalej.