Moja matka nazwała mnie przegranym przy wszystkich, a moja siostra uśmiechała się, jakby wygrała.

Kiedy drzwi się zamknęły, Mina odetchnęła.

— Wszystko w porządku?

Znów spojrzałam na panoramę miasta.

— Dobrze.

Ale minutę później mój telefon zawibrował.

Mamo.

Odebrałam po trzecim dzwonku.

Głos Diane płonął gniewem.

— Co zrobiłaś swojemu bratu? Płakał! Mówi, że go upokorzyłaś!

— Nie upokorzyłam go — powiedziałam.

— Powiedziałam mu prawdę.

— Nie nadaje się na stanowisko, o które się ubiegał.

Diane prychnęła.

— Oczywiście, że tak mówisz. Zawsze byłaś zazdrosna.

O mało się nie roześmiałam — nie dlatego, że to było zabawne, ale dlatego, że było przewidywalne.

— Mamo, nie będę z tobą o tym rozmawiać.

— Teraz myślisz, że jesteś lepsza od nas — warknęła.

— Chyba mam już dość obrażania się na rodzinnych spotkaniach — odpowiedziałam.

— I mam dość podtrzymywania fantazji, że jestem nic niewarta.

Zapadła cisza — zaskoczenie Diane, jej ponowna ocena.

Potem spróbowała innego tonu, słodko-lepkiego.

„No cóż… jeśli prowadzisz firmę, może mogłabyś pomóc rodzinie. Ciężarówka twojego taty wymaga naprawy…”

„Nie” – powiedziałam po prostu.

Cisza.

Rozłączyłam się.

Tej nocy Brielle napisała:

Zaproponował mi pracę koordynatora ds. kadr. Przyjęłam. Nie mów mamie.