Moja matka nazwała mnie przegranym przy wszystkich, a moja siostra uśmiechała się, jakby wygrała.

I powiedziała głośno i wyraźnie:

„Więc prezes odmawia mi odpowiedzi, bo jestem członkiem rodziny”.

Nie ruszyłam się z miejsca.

Nie wzięłam od niej telefonu.

Po prostu nacisnęłam przycisk na biurku.

„Mina” – powiedziałam do interkomu – „możesz wejść na chwilę? I zadzwonić do działu prawnego”.

Pewna siebie twarz Brielle na początku drgnęła.

Bo przyjechała po pracę.

A teraz znalazła się na spotkaniu pełnym świadków.

Mina weszła pierwsza, z tabletem pod pachą i czujnym wzrokiem.

Za nią szedł Evan Chase, nasz prawnik wewnętrzny – wysoki, spokojny, z cichą pewnością siebie kogoś, kto dwa razy przeczytał regulamin.

Ręka Brielle, w której trzymała telefon, lekko drżała.

Evan uprzejmie skinął głową.

„Dzień dobry. Jestem Evan Chase. To znaczy, były pewne obawy dotyczące procesu rekrutacji”.

Brelle zmusiła się do spokojnego głosu.

„Tak”. Przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną, a on nie chciał mnie zatrudnić, bo jestem jego siostrą. To dyskryminacja.

Twarz Evana się nie zmieniła.

— Więzy rodzinne nie są w tym przypadku kategorią chronioną w prawie pracy.

— W rzeczywistości, niezatrudnianie krewnego może być sposobem na uniknięcie konfliktu interesów.

— Wiele organizacji ma wyraźne zasady dotyczące nepotyzmu.

Mina lekko przechyliła tablet, żeby pokazać jej wewnętrzną instrukcję.