Moja matka nazwała mnie przegranym przy wszystkich, a moja siostra uśmiechała się, jakby wygrała.

„Bo za każdym razem, gdy próbowałam się czymś podzielić, mama robiła z tego nauczkę, dlaczego nie jestem wystarczająco dobra”.

Wzrok Brielle szybko stwardniał, jakby chciała odzyskać kontrolę.

„To niesprawiedliwe”.

„Naprawdę?”

Otworzyłam teczkę na biurku: jej CV, jej podanie, jej referencje.

„Brielle, aplikowałaś na stanowisko dyrektora marketingu. Czy ty w ogóle wiesz, na czym tak naprawdę polega ta praca?”

„Tak”, warknęła. „Marketing. Marka. Strategia”.

— To stanowisko jest dla kogoś, kto zarządzał zespołami, budżetami, dostawcami i kampaniami pod presją.

— Twoja ostatnia praca to koordynator przez dziesięć miesięcy.

Otworzyła usta, a potem je zamknęła.

— Szybko się uczę.

— Nie wątpię w to — powiedziałem.

— Ale jest problem: posłużyłeś się jedną z koleżanek mamy jako referencją i wymieniłeś zadania, których tak naprawdę nie wykonałeś.

— I twierdziłeś, że biegle władasz hiszpańskim.

Brielle odwróciła wzrok.

— Ja… uczyłam się tego w liceum.

— To nie jest biegłość — powiedziałem spokojnie.

— Przesada to jedno.

— Kłamstwo to drugie.

Jej nozdrza się rozszerzyły.

— I co z tego? Próbujesz mnie upokorzyć? To twoja zemsta za to, że mama źle o tobie mówiła na grillu?

Spojrzałem jej prosto w oczy.

— To nie jest zemsta.

„To jest biznes”.