Moja matka nazwała mnie przegranym przy wszystkich, a moja siostra uśmiechała się, jakby wygrała.

Nie usiadła od razu.

Zacisnęła mocniej torebkę.

„Czy to jakiś… żart?”

Mina uchyliła drzwi, zajrzała do środka, a potem cicho je zamknęła, widząc Brielle stojącą tam niczym manekin.

W końcu Brielle opadła na krzesło naprzeciwko mnie, z szeroko otwartymi i zastygłymi w bezruchu oczami – pierwsza prawdziwa niepewność, jaką kiedykolwiek u niej widziałam.

„Mama mówiła, że ​​zajmujesz się doradztwem” – powiedział. „Coś… freelance. Drobne projekty”.

„Zajmuję się doradztwem” – odpowiedziałam.

„Dla firm, które przejmujemy. Dla kadry kierowniczej, którą przeszkalamy. I dla systemów, które odbudowujemy”.

Brielle z trudem przełknęła ślinę.

„Więc jesteś… prezesem”.

„Tak”.

Cisza się przedłużała.

Za moimi oknami

Miasto ruszyło dalej, jakby dramat rodziny Hartów nie miał znaczenia – a miał.

Świat nie kręcił się wokół opinii Diane.

Świat kręcił się wokół wyników.

Brielle wymusiła śmiech.

„Dobra. Wow. Gratulacje. Ale… dlaczego nigdy nam tego nie powiedziałaś?”

Stuknęłam długopisem w biurko.