Zmiażdżył sobie gardło w zatłoczonym centrum handlowym. Nie zdawał sobie sprawy, że szef mafii już go obserwuje.

Wtedy w parku wyszło słońce.

Travis jakimś cudem ich odnalazł.

Wszedł w szarej bluzie z kapturem, chudszy, bardziej wściekły, z oczami utkwionymi w głodnej obsesji kogoś, kto wierzy, że dostęp jest mu z urodzenia należny.

Ludzie Reeda ruszyli. Sam Reed pojawił się chwilę później. Ale zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Camille wstała i sama podeszła do Travisa.

To była najodważniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiła.

Nie dlatego, że się nie bała. Bo się bała.

Jej przerażenie było ogromne, żywe, drgało w żyłach. Ale i tak poszła, stając między córkami a Travisem.

„Stoję tam, gdzie powinnam być dawno temu” – powiedziała mu.

Na początku Travis nie widział w niej ucieczki.

Odsunęła się. A za nią, na ławce, Josie pękła.

Popłynęły łzy. Jej ciało drżało. Otworzyła usta, jak setki razy w milczeniu.

Tym razem rozległ się głos.

„Mamo”.

Jedno słowo. Ochrypłe. Malutkie. Cudowne. Camille odwróciła się tak szybko, że aż zabolało.

Josie zerknęła na Reeda, który stał kilka kroków dalej, niczym ciemny filar spajający popołudnie.

„Wujku Reed” – wyszeptało dziecko.

Willa krzyknęła triumfalnie. Camille upadła na kolana, szlochając we włosy obu córek.

Reed odwróciła twarz w stronę drzew, ale zanim to zrobiła, zobaczyła, jak jego oczy napełniają się łzami