Zmiażdżył sobie gardło w zatłoczonym centrum handlowym. Nie zdawał sobie sprawy, że szef mafii już go obserwuje.

„Masz rację” – powiedziała. „Nie masz”.

Szczerość stworzyła między nimi przestrzeń, w której fantazja mogła zatruć wszystko.

Podobnie jak rozczarowanie.

Pewnego wieczoru po pracy Reed ją odebrał, zatrzymał się przy magazynie przemysłowym i poszedł „coś załatwić”.

Camille, mimo zdrowego rozsądku, szła za nim wystarczająco długo, by zobaczyć, jak uderza mężczyznę z tą samą kontrolowaną przemocą, z jaką używał jej w supermarkecie.

Ten widok nią wstrząsnął. Odeszła od Travisa, bo nie mogła znieść przemocy w obecności córek.

Na czym właściwie polega różnica między oprawcą a mężczyzną, który po prostu lepiej się ubiera, gdy krzywdzi innych?

Wycofała się.

Reed nie szukał dla niej wymówek. Kiedy w końcu się z nim skonfrontowała, powiedział: „Travis zranił mnie, żeby mnie posiąść.

Ranię mężczyzn, którzy grożą mojemu klientowi. Nadal możesz to odrzucić. Ale nie będę kłamał, żeby łatwiej było kochać”.

Ta szczerość była zarówno problemem, jak i rozwiązaniem.

Tamson, szczera koleżanka Camille, ujęła to jeszcze prościej: „Pytanie nie brzmi, czy jest przemoc. Pytanie brzmi, komu ona służy”.

Camille nienawidziła tego, jak bardzo to miało znaczenie.