Zmiażdżył sobie gardło w zatłoczonym centrum handlowym. Nie zdawał sobie sprawy, że szef mafii już go obserwuje.

„Zadzwoń na policję” – powiedział nieznajomy do swojej towarzyszki. „Powiadom ich, że naruszono nakaz sądowy”.

Potem przykucnął przed Camille.

Kontrast był dziwny. Mężczyzna, który właśnie pobił kogoś z chirurgiczną siłą, patrzył teraz na nią, jakby niegrzeczność była nie do przyjęcia.

„Jesteś ranna?”

Camille najpierw zadzwoniła na policję. Potem na Reeda. Odebrał po pierwszym dzwonku.

Po opisie Ricky’ego zapadła dwusekundowa, metaliczna cisza.

„Zapisz to jeszcze raz” – powiedział Reed.

Od tego momentu ochrona wokół jej życia się zacieśniła. Mężczyźni, których nigdy wcześniej nie widziała, obserwowali ją w pobliżu szkoły.

W oddali krążyły dziwne samochody. Darlene Broen, matka Travisa, zapukała do drzwi mieszkania Camille, domagając się dostępu do swoich „wnuków”.

Tym razem Camille sama otworzyła drzwi i głosem, którego ledwo rozpoznała, opowiedziała mu, co Travis zrobił Josie.

Powiedziała, że ​​dziecko nie odezwało się, odkąd widziała, jak jej ojciec próbuje zabić matkę. Kazał jej odejść i nigdy nie wracać.

Kiedy Reed to usłyszał, powiedział coś, co utkwiło Camille w kościach: „Czasami wyczerpanie to inna nazwa odwagi”.

Rodzina ostrzegała ją, żeby trzymała się od niego z daleka. Blythe też. Ich matka też. Nawet wujek Hank, emerytowany policjant, który znał prawdziwą władzę.

Hank mówił, że tacy mężczyźni jak Reed Callaway zawsze mają gdzieś towar.

Camille ich posłuchała. Potem zadała jedyne pytanie, które miało znaczenie.