Podczas wędrówki z moim mężem i naszą pięcioletnią córką, mój mąż nagle zatrzymał się i rozejrzał nerwowo dookoła.

„Przed nami są dwaj mężczyźni z dzieckiem w torbie podróżnej.

Nie zgaduję.

Widziałem to”.

Uśmiechy pary zbladły.

Mężczyzna wyjął telefon.

„Nie ma tu zasięgu”.

„Wiem” – powiedział Ethan.

„Chodźmy do początku szlaku.

Chodź z nami.

Teraz”.

Na parkingu przy szlaku Ethan pobiegł do małego kiosku informacyjnego i otworzył budkę alarmową.

Palce mu drżały, gdy wybierał numer.

Kiedy się odezwał, jego głos stał się upiornie spokojny – dokładna lokalizacja, opisy, kierunek, w którym zmierzali, torba podróżna, radio.

Potem powiedział coś, co sprawiło, że spojrzałam na niego.

„Używają częstotliwości, z której często korzystają prywatne radia ochroniarskie” – powiedział dyspozytorowi.

„A ten mężczyzna z bliznami chodzi, jakby miał starą kontuzję kolana”.

Kiedy się rozłączył, złapałam go za ramię.

„Skąd wiesz?”

Twarz Ethana się ściągnęła.