Podczas wędrówki z moim mężem i naszą pięcioletnią córką, mój mąż nagle zatrzymał się i rozejrzał nerwowo dookoła.

„Nie wydawaj żadnego dźwięku!”

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, złapał mnie za nadgarstek i poprowadził Lily za kaptur płaszcza, gdy zboczyliśmy ze ścieżki w gęste zarośla.

Gałęzie drapały mnie po ramieniu.

Oczy Lily rozszerzyły się ze zdumienia, ale Ethan przyłożył palec do ust i bezgłośnie powiedział: „Cisza”.

Skuliliśmy się, wciskając kolana w mokre liście.

Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w gardle.

Lily kurczowo trzymała mnie za rękaw, drżąc, jakby wyczuwała strach Ethana, nawet jeśli go nie rozumiała.

Pochyliłem się bliżej, moje usta ledwo się poruszały.

„Ethan… o co chodzi?”

Nie odpowiedział.

Wyglądał przez szpary w krzakach, jakby czekał na jakiś znak.

Wtedy też to usłyszałem – kroki na żwirze.

Nie leniwe kroki wędrowców.

Ciężkie.

Uważne.