„Mój ojczym rzucił mój komputer do gier do ogrodu i krzyknął: «Zakryj się, ty leniwy draniu!»”

To był dowód na to, że historia zawsze była prawdziwa.

Miesiące później moja matka przyszła sama.

Bez Franka.

Bez roszczeń.

Stał na moim ganku, mniejszy niż pamiętałem, z kolejnym listem w ręku, którego tym razem nie potrzebował, bo mówił wprost.

„Nie oczekuję przeprosin” – powiedział.

„Chciałem tylko, żebyś wiedział, teraz to widzę”.

Zapytałem: „Co?”.

Spojrzał na mnie, jego oczy były wilgotne, ale spokojne.

„Że nigdy nie zmarnowałeś życia.

Zmarnowaliśmy”.