Leżałam w szpitalnym łóżku, trzymając się za spuchnięty brzuch, gdy ona wpadła do pokoju – kochanka mojego męża, z nienawiścią płonącą w oczach.

„Czy moje dziecko jest w porządku?”

„Zrobimy wszystko, co trzeba” – odpowiedział, nie do końca uspokajająco.

W końcu pojawił się Eric.

Zadzwonił do drzwi zirytowany, jakby przerwało mu coś ważnego, ale gdy tylko zobaczył Vanessę i mnie płaczącego z bólu, jego twarz stężała w kompletnym szoku.

„Co ty tu, do cholery, robisz?”

Nigdy tak bardzo nie nienawidziłem jej głosu.

Vanessa natychmiast zwróciła się do Erica.

„Mówiłeś, że jest nikim” – powiedziała niemal histerycznie.

„Mówiłeś, że jej rodzina się nie liczy, że jest po prostu…”.

„Vanesso, przestań” – powiedział stanowczo Eric, ale było już za późno.

Wzrok mojego ojca utkwił w niej, a mnie głęboko zawładnęło rozczarowanie.

Nikt?”

Eric przełknął ślinę.

„Panie Bennett, mogę wyjaśnić.”

„Nie” – powiedziałam, zaciskając zęby.

„Nie wie pan.”

Kolejny skurcz przerwał się na pół.

Mój lekarz podjął decyzję.