„W ciągu kilku lat przekształciłem małą kwiaciarnię moich rodziców w biznes wart 9 milionów dolarów. Nagle moja siostra zażądała 50% udziałów. Kiedy odmówiłem, zagroziła, że ​​spali firmę. Potajemnie sprzedałem ją jej teściowej i odszedłem. Następnego dnia zadzwoniła do mnie ze śmiechem, mówiąc: »Spaliłem twoją firmę!«. Odparłem śmiechem: »Czy ty w ogóle wiesz, kto teraz jest jej właścicielem?«”

Tak, jak niektóre kobiety tolerują nadmiar dekoracji – grzecznie, ale z pewnymi granicami.

A teraz Brooke najwyraźniej podpaliła jeden z najnowszych nabytków Margaret niecałe dwadzieścia cztery godziny po zakupie.

„Sprzedałaś to matce Andrew?” – Brooke podniosła głos.

„Tak.”

„Dlaczego miałaby kupić kwiaciarnię?”

„Bo w przeciwieństwie do ciebie, ona umie czytać wagę.”

Brooke zaczęła przeklinać. Głośno. Kreatywnie. Bez sensu.

Włączyłam głośnik i włączyłam lokalne wiadomości. Pożar już został zgłoszony jako podejrzany.

Płomienie zostały opanowane, ale fasada flagowego sklepu była poważnie uszkodzona, a śledczy przeglądali nocne nagrania z monitoringu.

Wiedziałam, co znajdą, bo po groźbie Brooke zrobiłam coś więcej niż tylko sprzedałam firmę.

Zaktualizowałem kamery zewnętrzne, dodałem tymczasowe nocne kopie zapasowe w chmurze i napisałem do nowego właściciela, informując go o bezpośrednim zagrożeniu nieruchomości ze strony konkretnej osoby.

Brooke nie tylko podpaliła budynek. Wpadła w pułapkę zastawioną przez własną arogancję.