„Tylko dla rodziny” – powiedziała moja synowa, serwując steki wszystkim oprócz mnie.

Nda, przesadzasz.

Zamówiłam tylko to, co miało sens.

„Miało sens” – powtórzyłam powoli – „publicznie ogłosić, że nie jestem rodziną”.

Diane odchyliła się do tyłu, zaciskając usta.

„Cóż, może gdybyś nie brał tego tak osobiście…”

„Jestem jego matką” – powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy.

„Skoro to nie jest sprawa osobista, to co jest?”

Zapadła niezręczna cisza przy stole.

Osoby przy sąsiednich stolikach teraz zwracały na nas uwagę.

Para siedząca obok nas ucichła, ich wzrok powędrował w naszą stronę.

Kendra zarumieniła się.

„To niezręczne”.

„Tak” – odpowiedziałam spokojnie.

„Tak jest.

I nie zaczęło się, kiedy wstałam.

Zaczęło się w chwili, gdy zdecydowałeś, że moje miejsce tutaj jest do negocjacji”.

Matthew w końcu odłożył widelec na talerz.

„Mamo, proszę usiądź.

Zastanowimy się.

Zamów, co chcesz”.

Delikatnie pokręciłam głową.

„Już nie jestem głodna”.